Kırık Kalpler Durağında İnecek Var

Hayatın bir otobüs olduğunu söyleseler, en çok da biletlerin üzerinde yazmayan duraklara şaşırırdık. Çünkü bazı insanlar hayatımıza hangi durakta bineceğini bilir de, hangi durakta ineceğini bize hiç söylemez.

Yan yana otururuz. Uzun yollar konuşuruz. Aynı pencereden bakıp aynı manzaraya dalarız. Sonra bir bakmışız, yolun bir yerinde yanımızdaki koltuk boşalmış. Ne bir veda vardır ortada ne de “Ben artık gidiyorum” diyen bir ses… Sadece eksilen bir sıcaklık.

Bazıları Kırık Kalpler Durağı’nda iner.

Kimisi bir ihanetten sonra, kimisi bir yorgunluktan, kimisi de yıllarca söyleyemediği bir cümlenin ağırlığından… Ama insanı en çok, gidenin gitmesi değil; giderken yanında bıraktığı sorular yoruyor.

“Ben nerede yanlış yaptım?”

Belki de hiçbir yerde.

Çünkü her gidişin suçlusu olmaz. Bazen iki insan kötü olduğu için değil, aynı yöne bakamadığı için ayrılır. Bazen bir kalbin taşıdığı yük, diğerinin taşıyabileceğinden ağır gelir. Bazen de insan, karşısındakini kaybetmemek için kendinden o kadar çok verir ki, sonunda kaybettiği kişinin aslında kendisi olduğunu fark eder.

İşte o zaman öğreniriz: Her gelen kalıcı değildir. Bazıları hayatımıza bir ömürlük değil, bir derslik gelir.

Ve gidenin ardından aynı durakta beklemek, kendimize yaptığımız en büyük haksızlıktır.

Çünkü hayat beklemiyor.

Otobüs yeniden hareket ediyor. Yeni insanlar biniyor. Yeni yollar açılıyor. Belki de yıllardır boş tuttuğumuz o koltuğa, bize iyi gelecek biri oturacak. Ama biz hâlâ geçmişten birinin dönmesini beklersek, önümüzden geçen güzellikleri göremeyeceğiz.

Bu yüzden bazı vedaları kabullenmek gerekiyor.

Gidenin arkasından el sallamak, onu sevmediğimiz anlamına gelmez. Bazen sevdiğimiz halde bırakırız. Çünkü bazı insanlar hayatımızda kalınca değil, gittikten sonra bize ne kadar değerli bir şey bıraktıklarını gösterir.

Belki de Kırık Kalpler Durağı’nın en büyük sırrı budur:

Orada herkes birini kaybeder ama bazıları, ilk kez kendini bulmak üzere oradan ayrılır.

Ve hayat, bütün kırıklarına rağmen devam eder.

Çünkü bazı insanlar bizim hikâyemizin sonu değildir.

Sadece yanlış durakta inmiş bir yolcudur.