Son Dilimi Kimse Almak İstemedi

Masada bir dilim pasta kalmıştı. Herkes görüyordu ama kimse elini uzatmıyordu. “Sen al”, dedi biri. “Yok, sen al”, diye karşılık verdi diğeri. Küçücük bir dilim, koca bir masanın ortasında sahipsiz duruyordu. Oysa mesele pasta değildi; bazen insanın kendine bir şey istemeye hakkı olup olmadığını bile sorguladığı bir dünyada yaşıyorduk.

Çocukken son lokmayı annemize saklardık. En güzel meyveyi babamızın tabağına koyar, sevdiğimiz tatlıyı kardeşimizle bölüşürdük. Paylaşmak, bir şeyin yarısını vermek değil, sevincin tamamını çoğaltmak demekti. Büyüdükçe sofralarımız değişti. Tabaklarımız doldu, seçeneklerimiz arttı ama içimizdeki hesaplar da çoğaldı. Kimi hakkından fazlasını aldı, kimi hakkı olanı istemeye utandı. Kimi de başkasına kalmasın diye elini herkesten önce uzattı.

Şimdi düşünün; bir toplantıda son sözü kimse söylemek istemiyor, bir ailede son kararı herkes başkasına bırakıyor, bir dostlukta ilk adımı atmak kimsenin işine gelmiyor. Hayatın pek çok yerinde o pasta diliminin başında bekleyen insanlara dönüşüyoruz. İstiyoruz ama belli etmiyoruz. Kırılıyoruz ama söylemiyoruz. Özlüyoruz ama aramıyoruz. Sonra da kimsenin bizi anlamadığından şikâyet ediyoruz.

Belki de son dilimi kimsenin almaması, insanların ne kadar düşünceli olduğunu değil, ne kadar çekingen, yorgun ya da birbirine mesafeli hâle geldiğini gösteriyordur. Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan şey, önüne konulan koca bir pasta değil; “Sen de istiyorsan al, senin de hakkın var” diyen bir sestir.

O gün masadaki pasta sonunda kaldırıldı. Dilim ne birine nasip oldu ne de paylaşıldı. Bir süre sonra tabak yıkandı, masa silindi, herkes evine gitti. Ama o küçük dilim bana şunu düşündürdü: Hayatta kaç güzel şey, isteyen olmadığı için değil, isteyen kendini belli etmeye cesaret edemediği için elimizden kayıp gidiyor?

Bazen insanın payına düşen, alamadığı son dilim değil; istemeye bile çekindiği bir hayattır.