KARANLIK BAZEN AYDINLATIR

Karanlıktan hep korkarız. Işıklar söndüğünde elimiz hemen düğmeyi arar. Çünkü karanlığın içinde ne olduğunu göremeyiz. Oysa bazen insanın görmesi gereken şeyler, tam da ışıklar söndüğünde ortaya çıkar.

Gündüzün telaşında fark etmediğimiz ayrıntılar, gecenin sessizliğinde kendini gösterir. İnsan sustuğunda kendi sesini duymaya başlar. Kalabalıklar çekildiğinde kimlerin gerçekten yanında olduğunu fark eder. Her şey sustuğunda, uzun zamandır ertelediği sorularla baş başa kalır.

Belki de bazı karanlıklar hayatımıza boşuna gelmez.

Bazen bir kayıp, bize sahip olduklarımızın değerini öğretir. Bazen yalnızlık, hayatımızda kimin gerçekten yerinin olduğunu gösterir. Bazen işler yolunda gitmediğinde, yıllardır yanlış yolda yürüdüğümüzü fark ederiz.

İnsan çoğu zaman her şey yolundayken kendini tanıdığını sanır. Oysa insanı asıl anlatan, hayatın ışığının azaldığı zamanlardır. Kim olduğumuzu, neye inandığımızı, kimlere güvenebileceğimizi ve aslında ne istediğimizi en çok zor günlerde öğreniriz.

Karanlıkta yürümek kolay değildir. Önümüzü göremeyiz, adımlarımızı daha dikkatli atarız. Ama belki de bu yüzden yavaşlarız. Etrafımıza bakarız. Daha önce fark etmediğimiz şeyleri görürüz.

Ve bazen insan, hayatındaki en büyük aydınlığı en karanlık gecesinde bulur.

Çünkü karanlık her zaman yolun sonu değildir. Bazen yeni bir yolun başlangıcıdır. Bazen bizi kendimize döndürür. Bazen de hayatın içinde kaybettiğimiz ışığı yeniden bulmamız için bize sessizlik verir.

Belki de korktuğumuz karanlık, bize aslında neyi görmemiz gerektiğini anlatıyordur.

Çünkü bazı karanlıklar gözlerimizi değil, içimizi aydınlatır.