İçine Attığın Kadar Yalnızlaşırsın

İnsan en çok ne zaman yorulur, biliyor musunuz?

Çok çalıştığında değil…
Çok ağladığında da değil…

En çok, içinde taşıdığı yükü kimseye göstermemeye çalıştığında yorulur.

Bazı insanlar vardır; canı yanarken bile gülümser. “Bir şeyim yok.” der. Çünkü kimseyi üzmek istemez. Oysa fark etmez ki, bazen insan en çok susarak üzer sevdiklerini.

Sizi gerçekten sevenler, gözlerinizdeki yorgunluğu siz söylemeden de fark eder. Sesinizdeki kırgınlığı duyar. Bir şeylerin yolunda gitmediğini hisseder. Ama nedenini bilemez. İşte insanı çaresiz bırakan da budur. Sevdiğiniz kişinin acısını hissedersiniz ama ona ulaşamazsınız. Kapısını çalamazsınız. Çünkü o kapıyı içeriden kilitlemiştir.

Belki de sevginin en büyük sınavı tam da burada başlar. Mutlu günlerde yan yana yürümek kolaydır. Zor olan, sessizliğin arkasına saklanan bir yüreğe ulaşabilmektir.

Hayat bize güçlü olmayı öğretti ama güçlü olmayı hep yanlış anladık. Acıyı saklamayı güç sandık. Oysa bazen en büyük cesaret, “İyi değilim.” diyebilmektir.

Çünkü paylaşmak, yük olmak değildir. Paylaşmak, “Sana güveniyorum.” demektir.

Kimse bütün dertlerini herkese anlatmak zorunda değil. Ama hayatına “Benim insanım.” dediğin kişiyi karanlığının dışında bırakmak da ona yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biridir. Çünkü sevgi, sadece birlikte gülmek değildir. Gerektiğinde birlikte susabilmek, birlikte ağlayabilmek ve aynı yükün altına omuz verebilmektir.

Unutmayalım…

Bazen insanı tüketen yaşadığı acılar değildir; o acıları tek başına taşımaya çalışmasıdır.

Ve bazen bir insanın kuracağı tek bir cümle, iki hayatı birden hafifletir.

Çünkü insan…

İçine attığı kadar yalnızlaşır.