BİRBİRİNE GÖKYÜZÜ OLMAK

Sevginin de bir gökyüzü vardır. Bazen Güneş olur; insanın içinde uzun zamandır üşüyen bir yere dokunur. Bazen Ayışığı… Gecenin en sessiz saatinde gelir ve karanlığı incitmeden aydınlatır. Ben sevgiyi biraz böyle düşünüyorum.

Çünkü Güneş her zaman yakmak zorunda değildir. Bazen yalnızca ısıtır. Ruhun soğuktan eğilmiş dallarına dokunur, içindeki baharı hatırlatır; ama hiçbir çiçeği vaktinden önce açmaya zorlamaz. Bekler. Çünkü sevgi, bir şeyin güzel olması için onu zorlamak gerekmediğini bilir. Ayışığı ise daha başka sever. Gürültüsü yoktur. Geceyle kavga etmez, karanlığa hesap sormaz. Yalnızca gelip omzuna ince bir ışık bırakır. Yaralarını açıp bakmaz, nedenlerini sorgulamaz. Bazı yaraların iyileşmek için cevaptan çok şefkate ihtiyacı olduğunu bilir.

Belki sevgi tam da Güneş ile Ayışığı arasındaki o görünmez yerde yaşar. Güneş kadar sıcak, Ayışığı kadar zarif… Yakmadan ısıtan, göz kamaştırmadan aydınlatan, tutmadan yanında duran, incitmeden kalbe dokunan bir yerde. Çünkü sevgi bir yangın olmamalı. Sevdiğimiz insanın içinde küller bırakıyorsak, adına ne kadar güzel kelimeler koyarsak koyalım, orada bir şey eksiktir. Sevgi insanın içindeki kışı zorla söküp atmaz; toprağın altında hâlâ yaşayan köklere su olur. Kırılmış dalları çekiştirerek düzeltmez. Solmuş bir çiçeğe neden solduğunu tekrar tekrar sormaz. Bazen yalnızca yağmur olur ve bekler.

İnsan sevildiği yerde biraz dinlenebilmeli. Sürekli kendisini anlatmak, savunmak, kanıtlamak zorunda kalmamalı. Kalbin de yorulduğu zaman başını koyabileceği bir omzu olmalı. Çünkü bazı sevgiler insanın kalbini hızlandırırken, bazıları kalbine yuva olur. Ben ikincisini daha kıymetli buluyorum.

Belki de sevginin en güzel hâli, birbirinin gökyüzünde nöbet tutabilmektir. Biri yorulduğunda diğeri ufukta sabah olur. Biri karanlığa düştüğünde öteki gecesine Ayışığı serper. Ne Güneş Ay’dan ışığını esirger ne de Ay geceyi karanlığı yüzünden suçlar. Biri ruhun üşüyen yanına sıcaklık bırakır, diğeri susan yanına huzur… Ve sonunda iki insan birbirine kafes olmaz. Birbirinin kanatlarını kesmez, gökyüzünü daraltmaz. Tam tersine, uçabileceği yeri çoğaltır.

Çünkü belki de gerçekten sevmek, bir insanı kendine bağlamak değil; onun yanında kalbinin özgürce atabileceği kadar güzel bir gökyüzü olabilmektir.