Tarihin sıfır noktasına yolculuk…(2)

Diyarbekir yoluna le Diyarbekir yoluna
Toydum düştüm toruna le
toydum düştüm toruna
Bu sevdalar boşuna le bu sevdalar boşuna
Delalım delalım delalım delalım delalım…
***
Diyarbekir bitmedi tabi…
Devam ediyoruz… Diyarbakır’a doğru ilerlerken dağların rengi dikkatimizi çekmişti…

“Arapça “yurt” anlamına gelen “diyar” kelimesi ile İslamiyet’in ilk dönemlerinde bölgeye yerleşen Arap Bekr b. Vail kabilesinin birleşmesiyle oluşan “Diyar-ı Bekr” ifadesinden gelir.” bilgisinin yanında 1937 yılında Atatürk’ün bir gezisi sırasında adı Diyarbakır olarak kullanılmaya başlandı. Halk arasında bu değişimin benimsenmesinde yöredeki bakır madenlerinin de etkisiyle ismin “bakır diyarı” çağrıştırması rol oynadığı söyleniyor…

Gerçekten de yol üzerindeki dağların rengi bakırı andırıyordu…
Diyarbakırlıların dağı bile maden… Varın gerisini siz düşünün…
***

Diyarbakır Ulu Cami’den çıktıktan sonra 4 ayaklı minareye doğru yol alıyoruz. Şeyh Mutahhar Camii’ye bağlı 4 ayaklı minare, 4 adet taş sütun üzerine inşaa edilmiş. Enteresan bir yapıydı…
4 Ayak üzerinde ve halen dimdik ihtişamı ile bize bir şeyler anlatır gibiydi.
Gezi sonrasında karşımıza çıkan rivayetlere göre 7 defa bu sütunların çevresinde dolaşan kişinin dilekleri kabul oluyormuş. Bilemedik tabi… Kaçırdık. Bir dahaki sefere inşallah…
Bu arada aramızda bir türlü anlaşamadık tam adını öğrenene kadar…
– 4 bacaklı mıydı minare?
– 4 ayaklı mı?

***
Devam ediyoruz karış karış gezmeye… Diyarbakır Arkeoloji Müze’ndeyiz. Müze birkaç bağımsız binadan oluşuyor. Bir bina Atatürk’ün Diyarbakır seyahatine ayrılmış. Müzede sergilenen odaların bazıları küçük ve loş bir ışıklı aydınlatılıyor.

Ani bir dönüş sonrasında çevredeki muhtelif arkeolojik kazılarda ortaya çıkarılan buluntular şöyle bir silkinip kendimize gelmemizi sağladı. Diyarbakır Arkeoloji Müzesi’ni de gezdikten sonra… Diyarbakır müze hatırası önünde bir karede fotoğraf çekilmesek olmazdı…

***
Sırada Dicle Nehri üzerinde boylu boyunca uzanan On Gözlü Köprü var. Adını üzerindeki 10 kemerden alıyor. Yanı başında oturup bir çay keyfi yaptıktan sonra üzerinde halay da çektik desem inanır mısınız bilmem?

On Gözlü Köprü, mimari tarihinin yanı sıra, halk arasında bilinen efsaneleri ve ünlü Suzan Suzi türküsüne ilham olmasıyla da tanınıyor.
Rivayete göre; yaşadıkları yasak aşkın duyulmasının ardından Suzan’ın kendisini Dicle’nin soğuk sularına bırakması sonucu hayatını kaybettiği söyleniyor.

***
Bunları öğrendikten sonra bu türkü bizim için daha farklı hisler uyandırıyor.
“Kırklar Dağının düzü
Ziyaret çarptı bizi
Kör olasın Suzan Suzi
Sular apardı bizi”
Dizeleriyle dilden dile dolaşan trajik olay, yöre halkı tarafından unutulmaz bir türküye dönüştürülmüş.

Bu kadar duygudan duyguya aktıktan sonra biraz da gözümüzü ve gönlümüzü tatlandırmaya sıra gelmişti. Kadayıfçı Saim… Üç nesil kadayıf ve sonucunda “Hijyenik ve sağlıklı bir ortam için beyaz bayraklı işyerlerini tercih edebilirsiniz” diyordu asılan gururu yansıtan Diyarbakır Belediyesi’nin verdiği belge.

***
Verimli bir seyahatin ve kazanılan muhteşem deneyimlerin ardından daha öncesinde rezervasyon yaptırdığımız Polis Evi’ne çevirdik rotayı…
İyiki de öyle yapmışız son derece memnun ayrıldık…

Karşılamadaki naif tavır, devamındaki incelikler bizleri fazlasıyla mutlu etti. Tek sorun dönüşte kahvaltı masasında unutmuş olabileceğimizi düşündüğümüz gözlük üzerine takılan polarize klipsli açılır-kapanır (Flip-Up) güneş gözlüğü
idi…
***

Ama halk arasında seyahat anında bir yerde eşya veya parça unuttuğunuzda, o yere kısa süre içinde ya da ilerleyen bir zamanda kesinlikle yeniden yolunuzun düşeceğine inanılır.
Bu unutma neden geri dönüş işareti olmasın… Çok güzel olur bence… Gezmelere ve tatmalara doyamadığımız lezzetler, damaklarımızda kaldı çünkü.
***
Öte yandan bu durum kötü bir şans değil, kaderin veya hayatın sizi o noktaya tekrar çağırması şeklinde yorumlanıyormuş.
Çağır bizi Diyarbakır,
gezmeye, tekrar tekrar…
Görüşmek ve anı biriktirmek için…