Yavaş Git, Seni Bekleyen Var

Yaz mevsimiyle birlikte yollar hareketleniyor. Kimi denizin serinliğine kavuşmak için yola çıkıyor, kimi uzun zamandır göremediği anne ve babasına sarılmak için memleketine gidiyor. Kimi bir düğünün sevincini paylaşmaya giderken, kimi güzel anılarla dolu bir günün ardından evine dönmenin telaşını yaşıyor.

Aslında hepimizin çıktığı yolların bir amacı var: Sevdiklerimize kavuşmak.

Arka koltukta heyecanla camdan dışarıyı izleyen çocuklar, bagajlara özenle yerleştirilen bavullar, yol boyunca yapılan sohbetler, verilen kısa molalar… Yolculuk, sadece bir yerden başka bir yere gitmek değildir. Bazen hasreti bitirmektir, bazen özlem gidermektir, bazen de birlikte geçirilen birkaç güzel günü çoğaltmaktır.

Ne var ki yaz aylarında bu güzel yolculukların arasına yüreğimizi burkan haberler de karışıyor. Tatil yolunda, memleket yolunda, düğüne giderken ya da düğünden dönerken yaşanan kazalar… Bir anda yarım kalan hayaller, eksik kalan sofralar, gözü yolda kalan insanlar…

Oysa hiçbir kavuşma, birkaç dakika erken varmaya değecek kadar önemli değildir.

Direksiyon başına geçtiğimizde sadece kendi hayatımızı değil, yanımızdakilerin ve yolda hiç tanımadığımız insanların hayatını da emanet alıyoruz. Bazen bir anlık dalgınlık, bazen gereksiz bir hız, bazen de “bir an önce varayım” telaşı; yıllarca dinmeyecek acıların sebebi olabiliyor.

Yollar aceleyi değil, sabrı sever. Gideceğimiz yere birkaç dakika geç ulaşabiliriz. Ama sevdiklerimizin bizi sağ salim karşılaması, o birkaç dakikadan çok daha değerlidir.

Belki bir anne pencerenin önünde yolunuzu gözlüyordur. Belki bir baba “Geldiler mi?” diye saate bakıyordur. Belki bir çocuk kapının çalınmasını heyecanla bekliyordur. Onların tek dileği, sizi görmek… Hem de sağ salim.

Bu yaz yola çıkacak herkese küçük ama önemli bir hatırlatma yapmak istiyorum:

Ayağınız gaz pedalına değil, aklınız sizi bekleyen insanlarda olsun. Çünkü varılacak yerler kaçmaz, tatiller birkaç dakika geç başlasa da eksilmez, düğünler sizsiz başlamaz belki ama sevdiklerinizin sizi bir daha görememesi, telafisi olmayan bir acıdır.

Yolun sonunda en güzel manzara, sizi özlemle karşılayan insanların yüzündeki gülümsemedir.

Bu yüzden…

Yavaş git. Çünkü seni bekleyen var.