Birinin Hayatında “İyi Ki” Olabilmek

İnsan hayatında bazı insanlar vardır; geldikleri günü hatırlarsınız ama hayatınızda neyi değiştirdiklerini ilk anda fark etmezsiniz.

Öyle büyük cümleler kurmazlar.

Kendilerini anlatmaya çalışmazlar.

Sessizce gelir, hayatınızın bir köşesine otururlar.

Sonra bir gün, hiç beklemediğiniz bir anda anlarsınız…

Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girmez; kalbimizde eksik olan bir yeri tamamlamak için gelir.

Kimi bir dost olarak çıkar karşımıza, kimi bir eş, kimi bir evlat, kimi de hayatın hiç beklemediğimiz bir döneminde karşımıza çıkan yabancı bir yüz olarak…

Ama bazı insanlar vardır ki, hayatımıza girdikten sonra geriye dönüp baktığımızda tek bir cümle kalır:

“İyi ki…”

İyi ki tanımışım.

İyi ki karşılaşmışım.

İyi ki o gün yanımdaymış.

İyi ki gitmemiş.

Belki de bir insanın başka bir insanın hayatında bırakabileceği en güzel iz budur.

Çünkü insanın hayatında çok yer kaplamak kolaydır.

Aramak kolaydır.

Konuşmak kolaydır.

Her gün yanında olmak bile bazen kolaydır.

Ama birinin kalbinde güzel bir yer edinmek başka bir şeydir.

İnsan, kendisini en zor hâliyle kabul edenleri unutmaz.

Ağlarken susturmaya çalışmak yerine yanında oturanları unutmaz.

Başarısını kendi başarısı gibi kutlayanları unutmaz.

Herkesin eleştirdiği yerde onu anlamaya çalışanları unutmaz.

Ve en önemlisi, hayatın en karanlık günlerinde ışık olmaya çalışanları unutmaz.

Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan şey çözüm değildir.

Sadece birinin,

“Ben buradayım.”

demesidir.

Belki de sevginin en gerçek hâli budur.

Büyük sözlerden çok küçük davranışlarda saklanır.

Üşüdüğünü fark edip üzerine bir şey örten bir elde…

Yorgun olduğunu anlayıp senden hiçbir şey beklemeyen bir kalpte…

“Eve vardın mı?” diye soran bir mesajda…

Kimsenin fark etmediği bir başarını fark eden bir bakışta…

Bazen küçücük bir iyilik, bir insanın hayatında kocaman bir hatıraya dönüşür.

Biz çoğu zaman insanların hayatında ne kadar büyük bir yer kapladığımızı düşünürüz.

Oysa belki de sormamız gereken soru şudur:

“Ben birinin hayatında nasıl bir iz bırakıyorum?”

Çünkü bir gün hepimiz birilerinin hatırası olacağız.

Bir fotoğrafın kenarında…

Eski bir şarkının içinde…

Bir kokuda…

Bir sokakta…

Belki de yıllar sonra kurulacak sıradan bir cümlenin içinde yeniden hatırlanacağız.

O gün geriye ne kadar kazandığımız, kaç kişiyi tanıdığımız, kaç başarıya ulaştığımız değil; kaç insanın hayatına iyi geldiğimiz kalacak.

Bu yüzden hayatımıza giren insanlara biraz daha dikkatli bakalım.

Sevdiklerimizi sevgimizden habersiz bırakmayalım.

“Nasıl olsa biliyor.” demeyelim.

Bazen söylemek gerekir.

“İyi ki varsın.”

Çünkü bazı cümlelerin zamanı yoktur ama ertelenmeye de gelmez.

Ve mümkünse yalnızca sevdiklerimizin hayatında “iyi ki” olmayalım.

Birilerinin hayatını, bizden sonra biraz daha güzel bırakıp gidelim.

Çünkü insanın bu dünyada bırakabileceği en değerli iz, adı değildir.

Bir başkasının kalbinde bıraktığı güzel histir.

Ve belki de hayatın sonunda bize verilebilecek en güzel cümle şudur:

“İyi ki hayatımda vardın.”