Secdeye Sığan Kalp

Bazı geceler vardır; ne uyku gelir gözlerine ne de kelimeler yetişir içindeki boşluğa. İnsan, elini kalbine götürür ve orada taşıdığı ağırlığı ilk kez fark eder. Çünkü yorgunluk, bazen bedende değil, ruhun en derin yerindedir.

İşte o anlarda, dünya biraz uzaklaşır. Saatler yavaşlar, sesler azalır ve insan, kendi kalbinin sesini duymaya başlar.

Bir seccade serilir sessizce.

Kimse bilmez o secdede kaç özlem saklıdır, kaç dua yarım kalmıştır. İnsan alnını yere koyduğunda, aslında yüklerini bırakır. Çünkü secde; kulun en küçük, Rabbine en yakın olduğu yerdir.

Belki dilinden tek bir cümle dökülür

“Allah’ım, ben yoruldum.”

Ve bazen, bütün dualar bu kadar kısa ama bu kadar derindir.

Rabbimiz cevap vermek için her zaman kelimeler beklemez. Kimi zaman kalbine indirdiği bir huzurla, kimi zaman ansızın doğan bir umutla dokunur sana. Sabah olduğunda hiçbir şey değişmemiş gibi görünür; ama sen değişmişsindir. Çünkü kalbin, secdede biraz daha hafiflemiştir.

İnsan anlar ki; bazı yaralar zamanla değil, teslimiyetle iyileşir. Bazı kapılar çalarak değil, sabrederek açılır. Ve bazı mucizeler, tam vazgeçecekken gelir.

Bu yüzden, gecenin en sessiz vaktinde secdeye var ve bırak kalbin konuşsun.

Çünkü insan en çok kendi sessizliğine yenilir; ama en güzel zaferlerini de Rabbine teslim olduğu an kazanır.

Ve belki de bütün hikâyenin özü şudur

“Kalp, dünyaya sığmadığında secdeye sığınır.”