KÖTÜYÜZ… HEM DE ÇOK KÖTÜ..!

Ne böyle bir sonuç, ne böyle bir oyun beklemiyorduk. 

24 Yıl öncekilerin tarihe attıkları o imzadan sonra bugünkülerin debelenip durduklarını görünce üzülmemek elde değil… 

Ay Yıldızlı formanın büyüklüğü altında bu kadar ezilen bir takım son dönemde pek görmedim. Rakibin tarihinde bize karşı kazanmışlığı, puan almışlığı yokken!  

Rakibin katı defans yapacağı, kontra ataklarla cılız etkilerinin olacağı bilinirken, bizim arkadaşların böylesine zayıf bir takım karşısında aciz durumlara düşmesi kabul edilir bir durum değildi. 

***

Maçın başından sonuna yüzde 72 topla oynama oranıyla hemen hemen bütün istatistikler lehine olmasına rağmen kaybeden bir milli takımın şanssız olmasından söz etmek de mümkün değil. Çünkü rakamlar yanıltmasın, üretmeyen bir takım, risk almayan bir takım, sürekli yanlara ve geriye top çeviren bir takım şanssız değil, yetersizdir.

  Mesafe tanımaksızın topa vuran şutörlerin var elinde, sormak isterim; Hakan Çalhanoğlu’nun, Arda Güler’in kaleye isabet eden kaç şutu var? 

*** 

Kapanan defansları çözmenin yolları basit, topu kanatlara taşırsın, ikiye birlerle düğümü açmaya çalışırsın, uzaktan kaleyi yoklarsın, ya da bire bir de adam eksiltirsin, pozisyon üretirsin. 

Bu saydıklarımın hiç birini göremedik, adamlar kapandı, çok iyi savunma yaptılar, hızlı çıkışlarla müthiş de işler yapıp sonuca gittiler. 

***

Gelişlerinin neredeyse hepsinde tehlike yarattılar. Kerem’in santrafor oynadığı bir milli takımdan çok mu beklentiye giriyoruz acaba? diye sormadan da edemiyorum. 

Kerem’in futbolculuğuna lafım yok, gerçek manada mevkisi de orası değil ama milli takımın son yıllarda forvetinin olmadığını da görmek lazım.  

2-0 geriye düştükten sonra  80’den sonra hocanın kurtarıcı hamlelerini görünce; “Buralara nasıl geldiğimizi bir kez daha sorguluyoruz ister istemez.

***

Maç öncesi milli marşımızı söylerken tüylerimizi diken diken eden futbolcularımızın sahada sergiledikleri sıradan oyun onlara yakışmadı. 

Bizim görmek istediğimiz takım da, almak istediğimiz sonuç da bu değildi. 

Şu ana kadar izlediğim maçların sonunda gördüğüm net bir gerçek var o da finallerin bu bölümünde en kötüsü bizim takım. 

Umarım bu yenilgi bir ders olur, dilerim bu yenilgi  toparlanma ve yeniden doğuş olur…

***

Gelelim; milli heyecanın Kayseri’deki yansımalarına… 

Ben de uyumadım geceden sabaha… 

Çünkü milli bir heyecanı yaşamak, tanıklık etmek gerek. 

Belediyelerin geniş alanlarda dev ekranlarda vatandaşların maç izlemesini sağlaması güzel bir düşünce olmakla birlikte  on binlerce kişi bu heyecana ortak oldu. Yalnız eleştirim sadece bugüne özgü değil, geçmişte de farklı organizasyonlarda da bunu görmek mümkün… Camilerimizi bu tarz etkinliklere malzeme etmeyelim. 

Camilerin içerisinden verilen görüntüleri reklam kokan hareketler olarak nitelendiriyor ve ibadet hanelerimizi bu ve benzer işlere alet etmenin doğru olmadığını düşünüyorum.

Özetlemek gerekirse; Dünya Kupası Finallerinde ilk maçımızdan kırık not aldık, hayal kırıklığına uğradık. 

Umarım bu karamsarlığımız bir sonraki maçta sevince ve mutluluğa dönüşür…