KALBİN DE BİR HAFIZASI VARDIR

İnsan bazen unuttuğunu sanır. Bir ismi artık anmıyordur, bir fotoğrafa uzun zamandır bakmıyordur. Hayat devam etmiş, takvimler değişmiş, yıllar birbirinin üzerine sessizce kapanmıştır. “Geçti,” der insan. Oysa bazı şeyler geçmez; sadece kalbin çekmecelerine kaldırılır.

Çünkü kalbin de bir hafızası vardır. Üstelik bu hafıza yalnızca sevdiklerimizi, özlediklerimizi ve güzel hatıraları saklamaz. Bazen insanda bıraktığı kötü duyguyla hatırlananlar da vardır. Kimi insan hayatınızdan geçerken sizden yalnızca zamanınızı değil, emeğinizi ve umudunuzu da çalar. Bir hırsız gibi gelir; kapınızı kırmaz belki ama güveninizi alıp gider. Kimi yalanlarıyla gerçeğin üzerini örter, kimi kıskançlığını dostluk kılığına sokar. Ama en ağır olanı, yalanına iftirayı da ekleyendir. Çünkü iftira yalnızca söylenmiş kötü bir söz değildir; bir insanın yıllarca emek vererek kurduğu itibarına, onuruna ve emeğine uzatılan kirli bir eldir.

Böyle insanları hatırladığınızda içinizde özlem uyanmaz. Bazen yalnızca tiksinti kalır. Çünkü insan her yarasını kendisine açanı özlemek zorunda değildir. Bazı insanları affedebilirsiniz belki; fakat bu, onları yeniden hayatınıza almak zorunda olduğunuz anlamına gelmez. Kalp iyiliği nasıl kaydediyorsa kötülüğü de kaydeder. Birinin yanında kendinizi nasıl hissettiğinizi, bir cümlenin içinizde açtığı yarayı, tam düşecekken uzanan bir eli ya da elinizden tutuyor gibi yapıp sizi uçurumun kenarında bırakanı…

İnsan hafızası gariptir. Bazen dün ne yediğimizi unuturuz da yıllar önce duyduğumuz tek bir cümleyi unutamayız. Çünkü bazı sözler kulağa söylenmez; doğrudan insanın içine düşer. Orada büyür, bazen yara olur, bazen merhem. Fakat kalbin hafızasında yalnızca kötülükler yoktur. İyilikler de orada saklanır. Tam umudunuzu kaybettiğiniz bir gün söylenen “Ben buradayım” sözü, kimsenin fark etmediği bir gözyaşını sessizce gören biri, karşılık beklemeden yapılan küçücük bir iyilik… Belki söyleyen çoktan unutmuştur ama duyan unutmaz.

Çünkü insan insanda iz bırakır. Kimi geçtiği yerde çiçek bırakır, kimi diken. Kimi yaraya merhem olur, kimi yaranın kendisi. Kimi size insanlara yeniden inanmayı öğretir, kimi de herkese inanmamanız gerektiğini… Yaş almak biraz da bunu öğretiyor insana: Her şeyi hatırlamak gerekmiyor, her şeyi unutmak da… Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize bir daha kimlere kapı açmamamız gerektiğini öğretmek için uğruyor belki.

Bu yüzden artık kalbimin eski çekmecelerini açtığımda içindekilere kızmıyorum. İyiliğiyle kalanlara minnet duyuyorum, kötülüğüyle kalanlardan ise dersimi alıyorum. Çünkü zaman bana şunu öğretti: İnsan herkesi aynı duyguyla hatırlamıyor. Kimisinin adı geçtiğinde yüzünde belli belirsiz bir tebessüm beliriyor, kimisinde derin bir sessizlik… Kimisinde ise insanın içinde tek bir cümle yükseliyor: “İyi ki artık hayatımda değilsin.”

Çünkü kalp unutmaz; kimin çiçek, kimin diken olduğunu zaman geçince daha iyi hatırlar.