Zamanın Hırsızı Sabırsızlık

Sabah kahvesinin demlenmesini beklerken parmaklarımızın telefon ekranında anlamsızca gezindiği, internet sayfasının yüklenmesi için geçen o iki saniyelik gecikmede bile içimizin daraldığı bir çağda yaşıyoruz. Trafikte kırmızı ışıkta dururken, yeşilin yanmasına daha bir saniye kala arkadan korna seslerinin yükselmesi, asansör çağrı düğmesine aynı parmakla defalarca basılması modern insanın kronikleşmiş sabırsızlığının en masumane kanıtları. Hayatımızı hızlandırmak, zamandan tasarruf etmek için geliştirdiğimiz her teknolojik yenilik, ironik bir şekilde bize daha az zaman bırakıyor gibi görünüyor. Peki, ne ara bu kadar aceleci ve tahammülsüz olduk?
Eski zamanlarda hayatın kendi doğal bir ritmi vardı. Tohumun toprağa düşmesi ve başak vermesi bir mevsim sürerdi, bir mektubun yola çıkıp sahibine ulaşması haftaları alırdı, bir bilginin peşine düşmek kütüphanelerin tozlu raflarında saatler, hatta günler demekti. İnsanlar beklemeyi hayatın doğal bir akışı, hatta olgunlaşma evresi olarak kabul ederdi. Şimdiyse her şey “anında” (instant) olsun istiyoruz. İstediğimiz bir şarkıyı saniyesinde dinliyor, canımızın çektiği yemeği tek tıkla kapımızda görüyor, merak ettiğimiz bir sorunun cevabını ekranın uçsuz bucaksız denizinde milisaniyeler içinde buluyoruz. Bu hız konfor gibi görünse de, ruhumuzun bu tempoya ayak uydurması pek mümkün olmuyor. Beynimiz sürekli bir uyarıcı bombardımanı altında kalırken, sabretme kasımız sessizce eriyip gidiyor.
Beklemek, aslında insanın kendi iç sesini duyduğu, etrafını gözlemlediği, hayal kurduğu kıymetli bir boşluktur. Otobüs beklerken karşı kaldırımdan geçen insanları izlemek, çayın demlenmesini beklerken pencereden dışarı bakmak, birinin gelmesini beklerken zihinde kurulan küçük hayaller… Modern insan bu boşlukların üzerini korkuyla örtüyor. Boş kalmaktan, anın sükûnetinden ölesiye korkuyoruz. Çünkü sessizlik ve durma hali, insanın kendi iç dünyasıyla baş başa kalmasını mecbur kılıyor. Oysa biz, içimizdeki gürültüyü bastırmak için ekrandan ekrana, hızdan hıza koşmayı tercih ediyoruz.
Bir hastane koridorunda sıra beklerken, bankada işlem sırası numaramızın yanmasını beklerken yüzlerdeki o gergin, öfkeli ifadeleri bir düşünün. Sanki bütün evren bize karşı birleşmiş ve zamanı kasıtlı olarak yavaşlatıyormuş gibi bir adalet arayışına giriyoruz. Oysa hayatın en güzel, en kalıcı şeyleri sabırla demlenir. Dostluklar sabırla kurulur, sevgi zamanla derinleşir, bir emeğin meyvesi ancak vakti gelince toplanır. Aceleye getirilen hiçbir duygunun, hiçbir eserin ruhu yoktur; fast-food kültürü gibi onlar da çabuk tüketilip unutulmaya mahkûmdur.
Belki de yeniden yavaşlamayı, beklemeyi bir eziyet değil, soluklanma fırsatı olarak görmeyi öğrenmeliyiz. Işığın yeşil yanmasını beklerken arkadan çalan kornaya gülümseyebilmek, internetin yüklenmesini beklerken başımızı kaldırıp gökyüzüne bakabilmek küçük ama devrimci adımlardır. Ne de olsa ömür dediğimiz şey, bir varış noktası değil, yolda geçen zamandır. Hızla akıp giden bu nehrin kenarında biraz durabilmek, belki de bu çağda kendimize yapabileceğimiz en büyük iyiliktir.