TÜKETİMİN ÇAĞINDA KAYBOLAN HAZİNENİN ADI: ŞÜKÜR

Modern dünya bize sürekli daha fazlasını vaad ediyor: Daha yeni bir telefon, daha büyük bir ev, daha hızlı bir araba… Tüketimin sınırı yok; fakat insanın mutluluğunun sınırı var: Gönlü kadar. Çünkü aslında mesele, neye sahip olduğumuz değil; sahip olduklarımızla ne kadar mutlu olabildiğimizdir.

Bugün birçok insanın en büyük yanılgısı, mutluluğu biriktirmekte araması.
Oysa mutluluğun özü, biriktirmekte değil; fark etmektedir.Elindeki nimeti göremeyen için dünyanın bütün zenginlikleri bile yetersiz kalır; ama gönlü tok olan için bir bardak çay bile bayramdır.

Toplum olarak da benzer bir yanılgının içindeyiz. Sürekli koşuyoruz, sürekli yetişmeye çalışıyoruz, sürekli “daha iyi”nin peşindeyiz. Fakat bu koşuşturmacanın sonunda çoğu insan, elindekiler arttığı halde huzurunun azaldığını fark ediyor.

Çünkü mutluluk, dışarıdan içeriye değil; içeriden dışarıya yayılan bir duygudur.

Asıl mesele, gözümüzü doyurmak değil; gönlümüzü terbiye etmektir.
Sahip olduklarımız bize mutluluk vermiyorsa, eksik olan eşya değil, bakış açısıdır.
İnsanın kalbi şükretmeyi bilmiyorsa, dünya ona yetmez. Ama şükretmeyi bilen için, hayatın yükü hafifler; imkânlar genişler; gönül ferahlar.

Bugün biraz durup düşünmek gerek: Gerçekten daha fazlasına mı ihtiyacımız var, yoksa elimizdekilerin kıymetini bilmeye mi? Belki de aradığımız huzur, yıllardır yanımızda duran ama fark edemediğimiz küçük bir mutlulukta saklıdır.

Unutmayalım: Mutluluk, sahip olduklarımızın çokluğunda değil; onlara verdiğimiz değerin derinliğindedir.