Ramazan Kapıyı Çalarken

Ramazan kapıyı çalarken insanın içine tarif edilmez bir heyecan doluyor. Sanki uzun zamandır beklenen kıymetli bir misafir geliyormuş gibi kalpte tatlı bir telaş başlıyor. Günler öncesinden hazırlık yapılır ama bu hazırlık sadece mutfağa, sofraya değil; en çok da kalbe olur. Kırgınlıklar gözden geçirilir, hatalar hatırlanır, affetmenin yolları aranır. Çünkü Ramazan gelmeden önce insan, ruhunda yer açmak ister.

Akşamlar daha anlamlı, geceler daha derin olur bu bekleyişte. Gökyüzüne bakınca bile farklı bir sükûnet hissedilir. Ramazan sadece aç kalmak değildir; taşan sözleri tutmak, kıran dili susturmak, yoran düşünceleri arındırmaktır. Bir ay boyunca insanın kendine yeniden dönmesidir.

Ramazan kapıyı çalarken evlerin içi kadar gönüller de temizlenir. Sofralar sadeleşir ama muhabbet çoğalır. Bir hurmanın, bir yudum suyun kıymeti büyür. Sahurun sessizliğinde edilen dualar, gecenin kalbine işlenir. Uykulu gözlerle edilen niyetler bile umut taşır. İnsan o an anlar: Asıl doyuran yenen değil, şükredilendir.

Gün içinde sabır büyür, merhamet derinleşir. Açlık, başkasının halini anlamayı öğretir. Paylaşmanın ne kadar değerli olduğunu yeniden hatırlatır. Küçük iyilikler büyük anlam kazanır. Bir tebessüm sadaka olur, bir güzel söz gönül onarır.

Ramazan kapıyı çalarken aslında bize şunu fısıldar: “Yeniden başlamak için geç değil.” Kalbi hafifletmek, ruhu dinlendirmek ve iç huzuru bulmak için açılan özel bir zamandır bu. Her gelişinde insanın içindeki iyiliği uyandıran, kalbine ışık yakan mübarek bir çağrıdır.