Kendin Olmayınca

Bazı yorgunluklar vardır, ne kadar uyursan uyu geçmez. Çünkü mesele beden değil, insanın kendisiyle olan mesafesidir.

İnsan, başkalarına benzemeye çalıştıkça biraz daha uzaklaşır kendinden. Başta fark etmez bunu. Uyum sağlamak zanneder, büyümek sanır. Oysa her “idare ederim” dediğinde, her içine attığında, her kendinden vazgeçtiğinde içinden bir parça eksilir. Ve bir gün aynaya baktığında tanıyamaz kendini.

En çok da o zaman yorulur insan.

Çünkü artık sadece hayatın yükünü değil, kendisi olmamanın ağırlığını taşır. Gülüşleri bile yabancı gelir. Sevdiği şeyler değişmez aslında, sadece onları hissetme gücü azalır. İçinde sürekli bir eksiklik, adı konulamayan bir boşluk…

Kimse görmez bunu. Dışarıdan bakıldığında her şey normaldir. İnsan görevlerini yapar, konuşur, güler. Ama içten içe başka bir hikâye yaşanır. Sessiz, görünmez ve giderek ağırlaşan bir hikâye.

Belki de insanın en büyük yorgunluğu, kendine geç kalmasıdır.

Kendine dönmek kolay değildir. Çünkü yüzleşmek gerekir. Neyi susturduğunu, nerede vazgeçtiğini, ne zaman kendinden uzaklaştığını kabul etmek… Ama yine de tek çare budur. İnsan ancak kendine yaklaştıkça hafifler.

Çünkü insan, en çok kendisi olamadığında yorulur.