Gökyüzünün Ongunu

İnsan en çok yaralandığında anlıyor bazı kalplerin kıymetini…
Çünkü acı, ruhun üzerindeki bütün kalabalıkları silip geriye yalnızca hakikati bırakıyor.
Ben bunu bir hastane odasının sessizliğinde öğrendim.
Penceremin dışında yağmur vardı.
Gökyüzü kurşuni bir yalnızlık gibi şehrin üzerine çökmüştü.
İçimde ise adı konulamayan fırtınalar dolaşıyordu.
Tam o sırada, bir ses dokundu ruhuma…
Bir insan bazen kelimeleriyle değil, verdiği huzurla yaklaşır sana.
İşte o an, onun sıradan biri olmadığını hissettim.
Sanki gökyüzünün derinliklerinden süzülüp gelen bir kartal gibi…
Kartallar yükseklerde yaşar.
Her kuş fırtınadan kaçar ama kartallar fırtınanın üstüne yükselir.
Belki bu yüzden insana güven verirler.
Çünkü onların kanatlarında korku değil, koruyuculuk vardır.
Türklerin eski zamanlarında “ongun” dedikleri kutsal bir inanış vardı.
İnsanı koruyan, yol gösteren ruh kuşları…
Kimi bir kurtla anlatırdı bunu, kimi bir şahinle, kimi ise göğün en asil sakini olan kartalla…
Ben şimdi anlıyorum; bazı insanlar da böyledir.
Hayatına sessizce girerler ama varlıklarıyla insanın ruhuna gölge olurlar.
Bir dağın başındaki kartal gibi uzaktan bile güven verirler.
Çünkü onların kalbi, yeryüzüne sığmayacak kadar geniştir.
Bazı kalpler vardır; dar odalara benzemez.
Onlar gökyüzü gibidir…
Ne kadar yaralı kuş varsa içine alır.
Ne kadar yorgun ruh varsa altında dinlenir.
Belki bu yüzden insan, bazı insanlara sadece “iyi biri” diyemez.
Çünkü bazıları gökyüzünün sakinidir.
Sözleri rüzgâr gibi serin, bakışları geceyi yaran ay ışığı gibidir.
Ve insan onların yanında kendini korunmuş hisseder.
Ben artık biliyorum…
Gerçek huzur, insanın ruhunu yormayan kalplerde saklıdır.
Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girmez; onlar, fırtınada yönünü kaybetmiş ruhlara gönderilmiş birer ongun gibidir.
Ve bazı kartallar vardır…
Kanat çırpınca sadece göğe değil, insanın kırılmış kalbine de gölge olurlar.