Düne Dair Aklımda Kalanlar

Düne dair aklımda kalanlar, söylenen sözlerden çok insanların duruşları oldu.

Bir kez daha gördüm ki; makam insana yetki verebilir, fakat karakter veremez. Unvanlar kapıları açtırabilir; ancak gerçek saygıyı emredemez. Çünkü gerçek saygı, makamın değil; insanlığın, tevazunun ve güzel ahlakın önünde eğilir.

Hayat bana bir kez daha gösterdi ki kökleri sağlam olan ağaç, göğe uzanırken gürültü çıkarmaz. Çünkü gücünü rüzgârdan değil, toprağından alır. İnsan da böyledir. Onu ayakta tutan gösterdiği makamlar değil, taşıdığı değerlerdir.

Ben, tevazu sahibi, insana değer veren insanların yanında olacağıma söz verdim. Bana düşen her görevi yalnızca bir sorumluluk olarak değil; gönülden gelen bir vefa duygusuyla yerine getireceğim. Çünkü hizmet etmek kibirle değil, gönülle anlam kazanır.

Kibri güç sananlara ise küçük bir hatırlatmam var…

Hakikat acele etmez. Sessiz yürür. Ama zamanı geldiğinde, en şişirilmiş egoları bile tek bir dokunuşla söndürmeye yeter. Çünkü hakikat bağırmaz; varlığı yeter.

Dün bana bir kez daha şunu öğretti:

İnsan, makamıyla değil; karakteriyle büyür. Tevazu insanı küçültmez, aksine yüceltir. Kibir ise ne kadar yüksek görünürse görünsün, eninde sonunda kendi ağırlığı altında çöker.

Ve unutulmaması gereken bir gerçek daha vardır:

Kibir size kapılar açtırabilir; insanlar makamınız nedeniyle ayağa kalkabilir. Ama gerçek saygıyı asla emredemezsiniz. Çünkü saygı, yalnızca karakter karşısında eğilir.

Bugünden geriye bende kalan tek duygu ise şudur:

Vicdanı rahat olanın sesi yükselmez. Çünkü haklı olmak, çoğu zaman sessiz kalabilme cesaretidir.