Çocuklar Sözleri Değil, Adımları Takip Eder

Hayatta üstlendiğimiz pek çok rol vardır; iş insanı, dost, eş ya da komşu… Ancak bunlar arasında geri dönüşü en zor, sorumluluğu en ağır ve her anı bir sanatçı titizliği gerektiren tek bir rol vardır: Anne-baba olmak. Çoğu zaman çocuk yetiştirmeyi; onların karnını doyurmak, iyi bir eğitim almalarını sağlamak ve güvenli bir yuva sunmaktan ibaret sanırız. Oysa anne-baba olmak, sadece fiziksel bir bakım alanı inşa etmek değil; bir insanın ruhunu, kişiliğini ve karakterini şekillendirmektir. Evlatlarımız, bizim kelimelerimizle, bizim tepkilerimizle ve en önemlisi de bizim onlara bakış açımızla kendilerine bir ayna tutarlar. Biz onlara neyi yansıtırsak, onlar da kendilerini o aynada öyle görürler.
Çocuklarımıza saatlerce neyin doğru, neyin yanlış olduğunu anlatabiliriz; felsefeden, dinden, ahlaktan bahsedebiliriz. Ancak çocuklar bizim söylediklerimizi değil, yaptıklarımızı kopyalarlar. Eğer biz evde öfkemizi kontrol edemiyor, dürüst davranmıyor ya da empati kurmuyorsak, çocuğumuzun da bunları öğrenmesini bekleyemeyiz. Karakter eğitiminde en etkili yöntem, “örnek olmaktır”. Onlara hoşgörülü olmayı öğretmek istiyorsak, önce biz onların hatalarına karşı hoşgörülü olmalıyız.
Çocuk büyütürken her dönemin kendine has zorlukları, çatışmaları ve krizleri olacaktır. Bir ebeveynin en asil görevi; evladının kalbinde kırgınlıklar, gözlerinde sitem dolu perdeler oluşturmak değil, her ne olursa olsun onun içindeki o benzersiz ışığa inanmaktır. Unutmayalım ki, bir çocuğun dünyayı güzelleştirecek bir nilüfer gibi açması, ancak anne ve babasının ona sunduğu sarsılmaz, şefkatli ve sevgi dolu toprakla mümkündür. Bir evladın hayat yolculuğunda bırakabileceği en güzel iz, arkasında hissettiği o güvenli çınarın sıcaklığıdır.