İnsan Bazı Yerlere Artık Sığmaz

İnsan bazen bir eve değil, eski hâline sığamaz.

Duvarlar aynıdır.

Pencere aynı yere açılır.

Kapının gıcırtısı bile değişmemiştir.

Ama insan değişmiştir.

Bir zamanlar içinde rahatça dolaştığı şeyler, gün gelir omuzlarına değmeye başlar.

Bazı dostluklar dar gelir.

Bazı cümleler…

Bazı alışkanlıklar…

Hatta yıllarca içinde taşıdığı bazı duygular bile.

Çünkü insanın ruhu da büyür.

Tıpkı kökleri saksıya sığmayan bir çiçek gibi…

Dışarıdan bakınca hâlâ aynı yerde duruyordur.

Aynı toprağın içinde, aynı pencerenin önünde…

Ama kimse bilmez;

kökleri içeride ne zamandır kendine yeni bir yol arıyordur.

Belki de bu yüzden bazı vedalar bir kaybediş değildir.

Bazen insan birinden değil, artık kendisine yakışmayan bir hâlden gider.

Eskiden sustuğu yerde konuşmayı öğrenir.

Kırıldığı kapının önünde beklememeyi…

Her gideni geri çağırmamayı…

Her yarayı ömür boyu taşımamayı…

Ve en önemlisi,

kendini terk ederek kimsenin yanında kalınmayacağını öğrenir.

Büyümek biraz da budur belki.

Bir zamanlar uğruna gecelerce ağladığın şeyin yanından, yıllar sonra sessizce geçebilmek…

Eskiden cevap aradığın sorulara artık ihtiyaç duymamak…

Kapısı kapandığında dünyan yıkıldı sandığın yerin önünden geçerken,

“İyi ki açılmamış…” diyebilmek.

Çünkü bazı kapılar bizi içeri almadığı için değil,

yanlış yerde oyalanmayalım diye kapanır.

İnsan bunu o gün anlayamaz.

O gün yalnızca canı yanar.

Ama zaman, acının üzerindeki örtüyü yavaşça kaldırır.

Ve bir gün dönüp baktığında görürsün:

Meğer kaybettim sandığın yerde hafiflemişsin.

Bitti sandığın yerde başlamışsın.

Yalnız kaldım dediğin yerde kendine rastlamışsın.

Hayat bazen seni bir yerden çıkarırken nereye götüreceğini söylemez.

Sadece kapıyı kapatır.

Sen karanlıkta kaldığını sanırsın.

Oysa belki de gözlerin,

yeni bir ışığa alışıyordur.

İşte insan bazı yerlere bu yüzden artık sığmaz.

Kibirden değil…

Büyüdüğünden.

Ve bazı gidişler,

bir yerden vazgeçmek değil;

kendine doğru yürümektir.