MEMLEKET MESELESİ

Kalkınıp müreffeh seviyeye çıkmamızın lokomotifi üniversiteler degil, meslek liseleridir. Üvey evlat muamelesi gören bu değerli okullar: Endüstri, inşaat, ticaret, tarım, sağlık ve benzerleridir

2002 yılında 55 üniversite vardı. 2026 da bu sayı 208’e çıkmış olup her alanda dan enflasyon; en çok da üniversite ve yüksekokul sayısının gereksiz çokluğundan olmuştur. yüksek öğretim sistemine kayıtlı öğrenci sayısı 6 milyon 715 bin.  Üniversiteyi bitirdikten sonra kariyer, makam mevki, öğretim üyesi olmak hayaliyle yüksek lisans yapanlar, doktora yapanlar ve sonu büyük çoğunluğunun uğradığı hüsran işsizlik, Çok acı bir durum. Yazık değilmi bu gençlere?

Yirmibeş, otuzlu, kırklı yaşlarda üniversite mezunu olmuş; içlerinde yüksek Lisans, hatta doktora yapmış işsizler ordusunun yiten hayalleri, umutları!

Üniversiteyi bitirmek gerekli midir?

Uygulanmayan bilimin değeri yoktur.

Milyonlarca üniversite mezunundan işsiz olanlar vardır. Ekmek parası için; ilkokul mezununun yapacagi isler olan; garsonluk, bulaşıkcılık yapan, evlere temizliğe giden, AVM’lerde kasiyerlik yapan, inşaatlar da çimento ve demir taşıyan kum eleyen bu insanlara yazık değilmi?

En çok da aileleri üzgündür Harcanan paralar yiten umutlar. Hüsran, yine hüsran!,

çoğu üniversite ve yüksek okul mezunu 6,5 milyon insan en verimli olacak yaşlarda evde oturmaktalar. Bir kısmı evde bilgisayar başında, bazıları sokaklarda, parklarda, çayhanelerde vakit öldürüp; madden ve manen zarara uğramaktalar.

Bu büyük kalabalığın memleketimizin ekonomisine katkısı yoktur. Bilakis zararları vardır.

Meslek liselerine çok önem verip geraler ortaokuldan sonra bu okullara yönlendirseydi teknisyen olup: üretim, bakım, onarımı montaj, revizyon, Veya bağ, bahçe tarlada zirai, hayvan yetiştiriciliği gibi çok sayıdaki işlerde usta ve uzman olup, dünya gerçeklerine uygun işler yapıp faydalı kişiler olurlardı.

Memur zihniyetini bırakalım Katibim türküsü geride kaldı, Teknisyenim türküsünü söyleyelim artık.