Yarım Kalan Hikâyeler

Bazı hikâyeler, kapısı kapanmamış odalara benzer.

İnsan aradan yıllar geçse de dönüp dönüp o kapının önünden geçer.

İçeri girmez.

Ama orada bir şey bıraktığını da unutmaz.

Kimi zaman bir fincan çaydır yarım kalan…

Buharı çoktan uçmuştur ama izi hâlâ masadadır.

Kimi zaman bir penceredir.

Birlikte bakılması gereken manzaraya, şimdi yalnız bakılır.

Ve insan en çok da buna üzülür.

Çünkü bazı insanlar gitmez aslında.

Sadece hayatımızdaki yerleri boş kalır.

Yarım kalan hikâyeler, duvardaki eski bir saat gibidir.

Belki artık çalışmaz ama her baktığında sana bir zamanı hatırlatır.

Bir sesi…

Bir gülüşü…

Söylenememiş bir cümleyi…

Hayat bize her şeyin tamamını vermiyor.

Bazı duaları “bekle” diyerek,

Bazı kavuşmaları “sabret” diyerek saklıyor.

Belki de Allah, insanın kalbine biraz eksiklik koyuyor ki kendini bu dünyaya ait sanmasın.

Çünkü tamamlanan şeyler dünyada kalır.

Yarım kalanlar ise göğe emanet edilir.

Ve ben şuna inanıyorum:

İnsan, gerçekten sevdiği hiçbir şeyi kaybetmez.

Kimi yanı başında kalır.

Kimi hatırasında…

Kimi de her gece ettiği duanın içinde.

Belki de bu yüzden, bazı hikâyeler yarım kalmaz.

Sadece son cümlesini ahirete bırakır.