Hafta Sonu Kimin?

Hafta içi erken başlayan mesailer, bitmek bilmeyen toplantılar, trafik, yorgunluk… Çalışan herkes için hafta sonu adeta nefes alma zamanı. Elbette insan dinlenmek, sevdiği şeylerle ilgilenmek, arkadaşlarıyla buluşmak isteyebilir. Buna kimsenin itirazı yok.

Peki ya evde bekleyenler?

Bir eşin, “Bugün birlikte kahvaltı ederiz.” diye kurduğu hayaller… Çocukların, “Babam bugün benimle oynayacak.” diye gün sayması… Hafta sonu, yalnızca çalışan kişinin tatili değildir. Aynı zamanda ailenin de birbirine kavuştuğu zamandır.

Bazen farkında olmadan hafta sonlarını sadece kendimize ait sanıyoruz. Oysa aile olmak, boş vakitleri de paylaşabilmektir. Çünkü çocuklar, babalarının getirdiği oyuncakları değil; onlarla geçirdiği zamanı hatırlar. Eşler de alınan hediyeleri değil, birlikte biriktirdikleri anıları özler.

İnsan elbette kendine de vakit ayırmalıdır. Kimsenin buna itirazı olamaz. Ama bir evde sürekli aynı cümle duyuluyorsa, “Bugün arkadaşlarla çıkacağım.”, “Biraz kafamı dinleyeceğim.”, “Benim de dinlenmeye ihtiyacım var.”, o zaman şu soru da sorulmalıdır:

Peki ailenin sana ihtiyacı ne olacak?

Sevgi, sadece aynı evde yaşamak değildir. Birlikte zaman geçirebilmektir. Aynı sofrada uzun uzun oturabilmek, çocukların anlattığı küçük bir hikâyeyi sabırla dinlemek, eşinin gözlerinin içine bakarak bir çay içebilmektir.

Hafta sonu, yalnızca takvimde kırmızıyla işaretlenmiş iki gün değildir. Bir çocuğun anılarında yer edecek en değerli zamandır. O günler kaçırıldığında, yerine yenisini koymak mümkün olmaz.

Belki de hafta sonunun gerçek anlamı şudur:

İnsanın, en çok özlediği insanlarla yeniden buluştuğu zaman…

Çünkü işin yorgunluğu unutulur, geçen yıllar da geride kalır. Ama birlikte yaşanmamış hafta sonları, aile albümünde hep boş kalan sayfalar olarak kalır.