İZ BIRAKANLAR UNUTULMAZ…

Bir şehrin yaşayan efsanelerinden birisiydi  O…

Sporun içinden gelen, sporu bilen, yöneten ve yön veren kıymetli bir isimdi. 

Bir gençlik kulübünü profesyonel kulüplerin ötesine taşıyarak, Türk futboluna sayısız yıldız kazandıran, yarınları dünden gören önemli bir spor adamıydı.

Sadece bir kulübün değil, Kayseri sporunun geleceğini düşünen; yıllar öncesinden bütün kulüplerin faydalanacağı kalıcı tesislerin hayalini kuran ve bunu gerçeğe dönüştüren aydın bir karakterdi O.

Kamil Başkal, Başkal ailesinin bu şehirdeki bayrağını onurla taşıyan, hayırseverliği ile, duruşuyla ve aklıyla şehrin dengelerinden biri olmuş müstesna bir iş insanıydı. 

Siyasetin içinde görünmezdi ama siyasetçilerin görüşüne değer verdiği doğrulardan asla şaşmayan nadir isimlerden biriydi. 

Kim olduğuna, hangi görüşten geldiğine bakmadan yanlışı eleştirir, haksızlığın karşısında dimdik durur, hak edene hakkını teslim ederdi. 

İşinde, tribüne oynamazdı. 

Sahnede olmayı da sevmezdi, sektörünün lokomotifiydi aslında, hep zirvesindeydi ama bir o kadar da mütevaziydi… Hayırseverdi, halden anlayan, koca yürekli bir adamdı. 

Okuyandı, bilendi, dinleyendi, dahası aydın mı aydın asil bir Kayseriliydi…

***

Genç takım yıllarımda başlayan tanışıklığımız, yıllar içinde abi-kardeş ilişkisine dönüştü. 

Her fırsatta ziyaretine gider, sohbet eder, anılarını dinlerdim. 

Hayata dair söylediklerini, verdiği öğütleri hep heybemde sakladım.

Bayramda görüşmüştük. İyiydi. 

Onu hiç güçsüz, hiç yılgın görmedim çünkü… 

Her zamanki gibi dimdik ayaktaydı. 

Enerjisiyle, bilgeliğiyle gölgesinde dinlenilen bir ulu çınardı.

***

Vefat haberini duyduğumda dondum kaldım, kasıldım…

Sustum..!

Bir süre ne diyeceğimi bilemedim. 

Latif’i nasıl arayacağımı düşündüm, arayamadım. 

Sonra Ahmet’i aradım. Boğazımıza düğümlenen kelimelerin arasından sadece şu cümle çıktı:

“Abi, seni çok severdi… Kaybettik.”

Gerisini konuşamadık.

Koştum gittim. 

Sarıldık, ağladık, sustuk. 

Sonra takdir-i ilahi dedik ve acımızla baş başa kaldık.

***

Kamil abi, canım abim…

Bu şehir seni hiç unutmayacak. 

Çünkü sen makamlarla değil, insanların gönüllerinde bıraktığın izlerle yaşadın. 

Beklentisiz yaptığın iyilikler, yetişmesine vesile olduğun insanlar, bu şehre kazandırdığın değerler adını daima yaşatacak.

Çünkü Kamil Abi’nin en büyük özelliği, bulunduğu yere değer katmasıydı. 

İnsanların zor günlerinde yanında olur, iyi günlerinde ise onların mutluluğuyla mutlu olurdu. 

Bu yüzden geride sadece bir isim değil, büyük bir boşluk bıraktı.

Şehirler bazen binalarıyla, bazen meydanlarıyla büyür. Ama asıl onları büyüten, karakter sahibi insanlardır. Kamil Başkal da Kayseri’nin karakterini oluşturan, bu şehre kimlik kazandıran nadir değerlerden biriydi.

***

Bir insanın ardından söylenebilecek en kıymetli söz, geride bıraktığı eserlerden çok yetiştirdiği insanlar ve kazandığı gönüllerdir. 

Kamil Başkal da ardında yalnızca tesisler, başarılar ve hatıralar bırakmadı; aynı zamanda karakteriyle örnek alınacak bir hayat bıraktı.

Bugün onu tanıyan herkesin ortak bir cümlesi vardır: 

“İyi ki hayatımıza dokunmuş.” 

Herkese nasip olmayacak kadar güzel bir mirastır bu.

Kayseri bir iş insanını, bir spor adamını, bir büyüğünü, bir akil insanını kaybetti. 

Ama onun ortaya koyduğu değerler, yetişmesine katkı sunduğu insanlar ve bu şehrin hafızasına bıraktığı izler yaşamaya devam edecek.

***

Bazı insanların ömrü sona erer, bazılarının ise hikâyesi…

Kamil Başkal’ın ömrü tamamlandı belki ama bu şehirde bıraktığı hikâye uzun yıllar anlatılmaya devam edecek. Mahşeri bir kalabalık uğurladı onu son yolculuğuna… Cenaze merasimindeki görüntü; hayatta iyilik yapmanın ve iyi kalabilmenin mükafatını anlatıyordu.

Kıymetli abim;

Senin öğütlerin bu hayatta bana kalan en büyük miraslardan biridir.

Rabbim gittiğin yerde seni mahcup etmesin. 

Mekânın cennet, makamın âli olsun , dualarımız seninle.