Gölgesinde Hayat Bulduğumuz Çınarlar

Haziran ayının o en sıcak, en samimi pazar günü geldiğinde, kalbimizde hep aynı tanıdık ve derin güven hissi uyanır. Takvimler Babalar Günü’nü gösterirken, zihnimizde canlanan ilk şey hayatımızın o ilk kahramanı, en sessiz limanıdır. “Baba” kelimesi, lügatte sadece iki heceden ibaret gibi görünse de aslında ardında koca bir ömrün sessiz fedakarlığını, gözlerden bile sakınan derin bir sevgiyi barındırır.
Bizler büyürken annelerin sevgisini çoğunlukla şefkatli sözlerde, yumuşacık sarılışlarda buluruz. Babaların sevgisi ise biraz daha gizlidir; bir akşam eve dönerken taşınan yorgun adımlarda, sırtımızı yasladığımız o ödün vermez duruşta, gecenin bir yarısı üstümüzü örten o biraz sert ama dünyanın en güvenli elinde saklıdır. Onlar, fırtınalı günlerde kendi içine ağlayan, evladının canı yanmasın diye rüzgara göğüs geren gizli kaptanlardır.
Bir çocuğun hayatında babanın varlığı, arkasında yıkılmaz bir dağın olduğunu bilmesi gibidir. Dünyanın bütün yükü üstünüze gelse de, başarısız olsanız da, yollarda kaybolsanız da o dağın orada öylece durduğunu ve sizi her ne pahasına olursa olsun sarıp sarmalayacağını bilmek, hayata karşı alınabilecek en büyük güçtür. Bizler hayata dair ilk cesareti, onun gözlerindeki o gizli gurur bakışından süzerek büyütürüz içimizde.
Bu özel gün, her evde sadece neşeyle kutlanan bir gün olmayabilir, biliyorum. Bugün aramızda olmayan, kokusunu, sesini, bayram sabahlarındaki o güven veren elini özlemle yâd ettiğimiz, ebediyete uğurladığımız babalarımız var. Onların yokluğu içimizde hep çocuk kalan o yanı biraz yetim bıraksa da, bıraktıkları onurlu miras ve kulaklarımızda çınlayan öğütleri yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor. Toprağın altında olsalar bile, sevgileri kalbimizde hâlâ bir zırh gibi bizi koruyor.
Aynı zamanda evladına hasret kalan, kalbi evlat sevgisiyle çarpıp da ona sarılamayan, ya da bir çocuğa biyolojik bağ olmasa bile yüreğini, emeğini, ömrünü açarak babalık yapan o koca yürekli adamların da sızısı ve şefkati bu güne dahil. Babalık, sadece bir soyadı vermek değil, bir canın arkasında hiç eksilmeyen bir inançla durabilmektir çünkü.
Hayat koşturmacası içinde belki de en çok ihmal ettiğimiz, “Nasıl olsa o dağ gibi güçlüdür, kırılmaz” diyerek sevgimizi söylemeyi en çok ertelediğimiz kişidir babamız. Oysa onların o mağrur duruşlarının altında, evladından gelecek sıcacık bir kucaklaşmaya, içten gelen bir “Seni seviyorum” cümlesine hasret yumuşacık bir çocuk kalbi yatar.
Bugün, o yorgun ama bize bakarken içi titreyen gözlere daha derinden bakalım. Varlığıyla hayatımıza anlam katan, gölgesiyle bizi hırpalayan her rüzgardan koruyan, yüreği her daim bizimle atan başta şehit babalarımız olmak üzere, tüm babaların ve bu kutsal duyguyu ruhunda taşıyan herkesin Babalar Günü kutlu olsun.
İyi ki varsınız, iyi ki bizim sığınacağımız o ulu çınarlarımızsınız.