Nefes Olmadan Beden, Sevgi Olmadan Ruh Eksik Kalır

Geçenlerde ufka yaslanmış dağları seyrederken düşündüm…

Rüzgâr yine bildiğini okuyordu. Çınarların yapraklarına bir şeyler fısıldıyor, vadilerin arasından geçip gözden kayboluyordu. Onu göremiyordum ama orada olduğunu biliyordum. Çünkü bazen varlığın en güçlü kanıtı, görünmek değil hissettirmektir.

Sevgi de öyle değil midir?

Rüzgâr gibi…

Görünmez ama dokunur.

Sessizdir ama konuşturur.

Uzaklardadır ama içimizdedir.

Dağlar neden yüzyıllardır ayaktadır bilir misiniz?

Çünkü gücünü zirvelerinden değil, görünmeyen köklerinden alırlar. İnsan da böyledir. Herkes yüzündeki gülümsemeyi görür ama ruhunu ayakta tutan sevgiyi göremez.

Denizlere bakın…

Dalgalar durmadan kıyıya koşar. Sanki kavuşamadığı bir sevdaya yetişmeye çalışır gibi… Köpükler sahilde kalır ama inciler derinlerde büyür. Çünkü değerli olan şeyler, kendilerini her göze göstermez.

Sevgi de kalbin derinliklerinde büyüyen bir inci gibidir.

Sessizlikle beslenir.

Sabırla olgunlaşır.

Ve zamanı geldiğinde insanın karanlık sularına ışık olur.

Bazen bir dağ pınarı gibi serinletir yüreği…

Bazen kuraklığa direnmiş bir ağaca düşen ilk yağmur olur.

Bazen de fırtınaya yakalanmış bir geminin uzakta gördüğü deniz feneri…

Yol gösterir.

Umut verir.

Hayata bağlar.

İnsan çoğu zaman aldığı nefesin farkında olmaz. Nefes göğsüne girer, çıkar; hayat sessizce devam eder. Ama bir an eksildiğinde dünya daralır, gökyüzü alçalır, zaman ağırlaşır.

Sevgi de böyledir.

Varlığında sıradan sanılır.

Yokluğunda ise ruhun nasıl sessizce üşüdüğü anlaşılır.

Belki de bu yüzden rüzgâr dağlara sırrını anlatır, deniz incisini derinliklerde saklar, çınar köklerini toprağın karanlığına emanet eder.

Çünkü hayatın en kıymetli hazineleri göz önünde değil, gönül önündedir.

Ve insan bir gün anlar ki;

Nefes bedene neyse,

Sevgi de ruha odur.

Biri eksildiğinde göğüs daralır.

Diğeri eksildiğinde kalp değil, bütün bir ömür eksik kalır.