Gidenlerin Ardından Kalanlar

Hayat, bize birçok şeyi öğretir ama en zor öğrettiği gerçeklerden biri vedadır. Bir gün hiç ayrılmayacakmışız gibi konuştuğumuz, birlikte güldüğümüz, aynı sofrayı paylaştığımız insanlar ansızın hayatımızdan çıkar. Geriye ise doldurulması mümkün olmayan bir boşluk kalır.

Hayatın hızlı akışı içinde çoğu zaman sevdiklerimizin kıymetini tam olarak anlayamıyoruz. Bir telefon görüşmesini erteliyor, bir ziyareti başka bir güne bırakıyor, söylemek istediğimiz sözleri sonraya saklıyoruz. Oysa hayatın bize verdiği en acı derslerden biri, her “sonra”nın mutlaka gelmeyeceğidir.

Bir yakınını kaybetmiş herkes bilir; insan en çok yarım kalan cümleleri özler. Bir daha duyamayacağı sesi, paylaşamayacağı bir haberi, anlatamayacağı bir sevinci… Özlem, sadece bir insanın yokluğunu hissetmek değildir. Özlem, onunla yaşanabilecek tüm ihtimallerin de kaybıdır.

Yıllar geçer. Acının keskinliği azalır belki ama özlemin şekli değişir. Başlarda gözyaşıyla gelen hatıralar, zamanla yüzümüzde buruk bir tebessüm bırakır. Çünkü anlarız ki sevdiklerimiz bedenleriyle gitmiş olsalar da bıraktıkları izler bizimle yaşamaya devam etmektedir.

Bugün etrafımızdaki insanlara biraz daha dikkatle bakalım. Belki uzun zamandır aramadığımız bir dostu arayalım, belki anne-babamızla biraz daha fazla vakit geçirelim, belki de sevgimizi ifade etmek için özel bir günü beklemeyelim.

Çünkü günün sonunda insanın yanında kalan ne sahip olduklarıdır ne de kazandıklarıdır. Geriye sadece sevdikleri ve onlarla biriktirdiği anılar kalır.

Ve bazen bir ömür, “Keşke biraz daha zamanımız olsaydı” cümlesine sığar.