İçimizdeki Güller

İnsan dışarıdan bakınca tek parçadır.

Oysa içinde koca bir şehir taşır.

Sessiz sokakları vardır kimsenin bilmediği… Kilitli kapıları, terk edilmiş meydanları, yıllardır açılmayan pencereleri…

Bir de gizli bahçeleri vardır.

İçimizdeki güller işte o bahçelerde açar.

Hayat bazen sert bir rüzgâr gibi geçer o şehrin üzerinden. Kimi zaman özlem yağar damlarına, kimi zaman kırgınlık çöker sokaklarına. Nar taneleri gibi dağılır umutlar dört bir yana.

İnsan susar.

Sustukça gece büyür.

Sustukça içindeki fırtına göğe yükselir.

Ama ne gariptir…

En yorgun zamanlarda bile kalbin bir köşesinde tek bir gül yaşamaya devam eder.

Bazen sevdiğimize sarıldığımızda fark ederiz bunu.

Bir omza başımızı koyduğumuzda, yıllardır susuz kalmış toprağımıza yağmur düşmüş gibi olur. İçimizdeki şehir nefes alır. Kapanan pencereler aralanır. Issız sokaklardan kuşlar geçer.

O an anlarız:

İnsan bazen bir sarılışta yeniden çiçek açar.

Çünkü bazı insanlar bahardır.

Bazı insanlar yağmurdan sonra toprağa sinen o güzel koku…

Bazı insanlar ise karanlık bir gecede uzaktan görünen tek ışık…

Ve biz ne kadar yorulsak da, ne kadar dağılsak da, içimizdeki güllerden vazgeçmeyiz.

Çünkü nar kırıldığında dağılır sanılır.

Oysa her tanesi başka bir ışığa dönüşür.

İnsan da böyledir.

Kırıldıkça eksilmez her zaman.

Bazen kırıldıkça nurunu bulur.

Bazen sustukça kalbinin sesini duyar.

Bazen de en karanlık gecede, içinde açan tek bir gülün peşinden sabaha yürür.

Benim de geceye bir sözüm var:

Dağılmayacağım.

İçimdeki şehrin ışıklarını söndürmeyeceğim.

Nar tanelerimi kaybetmeyeceğim.

Ve içimde açan gülleri, hangi mevsim gelirse gelsin, soldurmayacağım.

Çünkü insanı hayatta tutan şey nefesi değil;

Kalbinde koruyabildiği o tek gülün kokusudur.

Kalbinizdeki güller hiç solmasın…