SÖZÜ BÜYÜK, DURUŞU BOŞ İNSANLAR

İnsan ilişkilerinin de toplumsal yapının da en temel direği güvendir. Bir insanın sözü neyse özünün de o olması, omurgalı bir duruş sergilemesi erdemlerin en büyüğüdür. Ancak ne yazık ki modern zamanlar, insanı bu asil duruştan koparıp menfaatine göre şekil alan bir kimlik erozyonuna doğru sürüklüyor. Bugün etrafımıza baktığımızda, konuşunca mangalda kül bırakmayan ama iş eyleme, duruş göstermeye geldiğinde adeta bir yaprak gibi savrulan omurgasız insan modelleriyle kuşatılmış durumdayız.

Bu fütursuz karakter yapısını anlatan o kadar eski ve köklü bir hakikat vardır ki, adeta bugünün riyakarlık haritasını çizer: “Gündüz çobanla bir olup ağlayan, gece ise kurtla bir olup sürüye saldıranlar…”

İşte toplum olarak canımızı en çok yakan, bizi en derinden yaralayan kitle tam olarak burasıdır. Yüzünüze baktıklarında sizden daha sadık, sizden daha dürüst kimse yoktur; adalet dersi verirler, ahlak abidesi kesilirler. Mangalda kül bırakmayan o iddialı cümlelerin ardına sığınarak güven toplarlar. Ancak menfaat rüzgarı tersine estiğinde, o arkasından ağladıkları çobanı da, savundukları değerleri de bir kalemde satmaktan çekinmezler. Gece karanlığı çöktüğünde, o sinsice yaklaştıkları kurt sürüsünün en ön safında yer alıp, kendi insanına darbe vururlar.

Bu omurgasızlık, sadece bireysel bir ahlak sorunu değil, toplumsal güveni içten içe çürüten sinsi bir hastalıktır. Kurtla bir olup sürüye saldıranların yarattığı tahribat, dışarıdaki düşmanın verdiğinden çok daha büyüktür. Çünkü insan, düşmanından gelecek hamleye karşı tedbir alabilir; ancak gündüz dost bildiğinin gece arkasından vuracağını hesaba katamaz. Güven bağları bir kez koptu mu, o toplumda ne dostluk kalır ne de samimiyet.

Artık maskelerin arkasındaki bu tehlikeli dansı görmek ve bu riyakarlığa karşı net bir tavır almak zorundayız. Sözün şehvetine kapılıp mangalda kül bırakmayanlara değil; zor zamanlarda sergilenen o eğilmez, bükülmez omurgalı duruşlara itibar etmeliyiz. Unutulmamalıdır ki; kurtla avlanıp çobanla yas tutanların hükmü, hakikatin güneşi doğana kadardır. Bizlere düşen, ne pahasına olursa olsun gündüzü de gecesi de bir olan, duruşunu menfaate kurban etmeyen samimi yüreklerin yanında saf tutmaktır.