“Hiçbir Şey Göründüğü Gibi Değildir”

Hayat, çoğu zaman üzerimize gerçeğin değil, görüntünün gölgesini düşürür. İnsanlar gördüklerine inanır; oysa hakikat, çoğu zaman görünmeyenin içinde nefes alır.

Bazen bir gülüş, yıkılmış bir şehrin ayakta kalan son duvarıdır. Bazen bir çift göz, içinde kopan fırtınaları saklayan sessiz bir denizdir. Ve bazen sessizlik… Söylenemeyen binlerce kelimenin, kalpte yankılanan en gürültülü çığlığıdır.

Kader de böyledir. Usta bir nakkaş gibi hikâyelerimizi işlerken bazı satırları tersinden yazar. Biz son sandığımız yerde, hayat en güzel başlangıçları saklar. Kaybettiğimizi düşündüğümüz şeylerin aslında bir kazanç olduğunu bazen yıllar sonra anlarız. Çünkü hayat, düz bir yol değil; sırlarla örülmüş bir labirenttir.

Her şeyin görünen bir yüzü vardır. Bir de gecenin koynunda saklanan, yalnızca hissedebilenlerin fark ettiği tarafı… Gerçek her zaman güneş gibi ortada durmaz. Bazen bir bakışın derinliğinde, bazen yarım kalan bir cümlenin ucunda, bazen de sessizce yere düşen bir gözyaşında saklanır.

Zaman, en maharetli aynadır. Sahte yüzleri birer birer düşürür. Kalplerimiz ise kimin gerçekten yanımızda olduğunu, en karanlık gecelerde fısıldar insana. Çünkü bazı insanlar bir kitaba benzer; kapağına bakınca birkaç sayfa sanırsın, oysa içinde koskoca bir ömür saklıdır.

Ve evet…

Bazı insanlar göründüğünden çok daha fazlasıdır.

Bir tebessümün ardında kasırgalar, bir susuşun içinde ciltler dolusu hikâyeler, bir bakışın derinliklerinde söylenmemiş vedalar saklıdır. Onları anlamak için göz yetmez; gönül gerekir. Çünkü bazı gerçekler görülmez, hissedilir.

Akletmek; hayatın dağıttığı parçaları sabırla bir araya getirmek, görünmeyen bağları fark etmek ve karanlığın içindeki ışığı seçebilmektir. İnsan ancak o zaman perdenin ardını görebilir.

Ve bir gün…

Zamanın sustuğu, kalbin konuştuğu o anda anlarsın:

Aslında hiçbir şey göründüğü gibi değildir.