İnsan En Çok Nerede Üşür?

İnsan en çok nerede üşür, hiç düşündünüz mü?

Soğuk bir kış gününde mi, ince bir montun içinde titrerken mi?
Yoksa rüzgârın yüzünü kestiği bir sokakta mı?

Hayır…
İnsan en çok, kimsenin görmediği yerde üşür.

Bazen bir sözün içinde üşür insan.
Söylenip geçilmiş gibi duran ama içinde ince bir kırgınlık taşıyan cümlelerde…
Birinin ses tonunda, bir bakışın eksikliğinde, bir ilgisizliğin ortasında.

Cereyan gibi…
Görünmez ama hissedilir.
Kimse “üşüdün mü?” diye sormaz ama sen içten içe titrersin.

İnsan en çok, değer görmediği yerde üşür.
Kalabalıkların içinde bile yalnız hissettiğinde…
Konuşurken anlaşılmadığında…
Varlığıyla yokluğu arasında fark olmadığını fark ettiğinde.

Bir de en çok, kendine yabancılaştığında üşür insan.
Eskiden sevdiği şeylere uzaklaştığında,
Kendi sesini bile tanıyamadığında…
İşte o zaman en derin soğuk başlar.

Çünkü bazı soğuklar hava ile ilgili değildir.
Battaniye ısıtmaz onları, güneş eritmez.
Onlar kalpte başlar, içten içe yayılır.

Ve ne gariptir ki,
İnsan en çok da “iyiymiş gibi” yaptığı zaman üşür.

Gülümser…
Ama içi buz kesmiştir.