İçimde Açan Bahar

Bazı sevgiler vardır…

Gökyüzüne yazılmış dualar gibidir.

Ne silebilirsin, ne unutabilirsin.

Sadece her gece başını kaldırdığında, yıldızların arasından sana yeniden bakarlar.

Sevgi dediğin şey bazen bir ay tutulmasıdır insanın içinde…

Kendi karanlığının bile güzelleştiğini görürsün.

Yıllarca içinde uluyan fırtınalar, bir çift gözün kıyısında yorulup sessizleşir.

Ben sevgiyi artık ateş sanmıyorum.

Çünkü ateş yakıyor.

Oysa gerçek sevgi; kül olmuş bir kalbin üstüne yağan ilkbahar yağmurudur.

İnsanın içindeki yanmış ormanlara yeniden kuş sesi getiren şeydir.

Bazı insanlar rüzgâr gibi geçer ömründen…

Perdeleri savurur, ruhunu dağıtır gider.

Bazılarıysa geceye bırakılmış bir kandil olur.

Sönmeye yüz tutmuş taraflarını usulca aydınlatır.

Hiç dokunmadan bile iyileştirir insanı.

Sevgi…

Bir insanın kalbinde kendine sessiz bir ev bulmaktır belki de.

Kapısını çalmadan girilen değil, yorulunca dönüp sığınılan bir ışık olmak…

Çünkü insan en çok, yanında fırtınalarını saklamak zorunda kalmadığı kişiyi sever.

Saçları dağılmış bir gece gibi, en kırık haliyle bile kabul edildiği yerde bırakır kalbini.

Ve bazı sevgiler vardır…

Deniz gibidir.

Kıyısından bakınca sakin görünür ama içinde binlerce batık taşır.

Yılların susturduğu çığlıkları, kimsenin duymadığı özlemleri, geceye gizlenmiş duaları…

Ben artık biliyorum…

Gerçek sevgi; birinin gözlerinde kendine rastlamaktır.

Ayın geceyi tanıdığı gibi, rüzgârın denizi bildiği gibi, yağmurun toprağa kavuştuğunda sustuğu gibi…

Ve sevgi…

İnsanı zorlamadan değiştirir.

Bir çiçeğin güneşe dönmesi gibi usulca…

Bir nehrin denize kavuşurken yönünü bulması gibi…

Bağırmadan, kırmadan, incitmeden…

Bir bakarsın; eskiden içinde fırtına kopan yerde şimdi kuşlar ötüyordur.

Yıllarca kış sandığın kalbin, sessizce bahara dönüyordur.

İşte o zaman anlarsın…

Bazı insanlar, hayatımıza insan olarak değil; içimizde açan bahar olarak gelir.