Filtrelenmiş Mutluluklar

Gülümsediğimiz fotoğrafların arkasında gerçekten mutlu muyuz, yoksa sadece öyle görünmek zorunda mı hissediyoruz?

Sosyal medyada her şey kusursuz. Kahveler hep sıcak, manzaralar hep güzel, insanlar hep mutlu. Kimse ağlamıyor, kimse yorulmuyor, kimse dağılmıyor. Oysa gerçek hayat böyle değil. Gerçek hayat, filtresiz ve bazen dağınık.

Bir süre sonra insan, başkalarının paylaştığı o “mükemmel anlara” bakıp kendi hayatını eksik sanmaya başlıyor. Sanki herkes bir şeyleri doğru yapıyor da biz kaçırıyormuşuz gibi. Oysa kimse kötü anlarını paylaşmıyor. Kimse gece sessizce ağladığı anı, kırıldığı cümleyi, içinden çıkamadığı düşünceleri göstermiyor.

Belki de sorun sosyal medyada değil; gördüğümüz şeylere inanma biçimimizde. Çünkü orada gördüğümüz mutluluk, çoğu zaman seçilmiş anlardan ibaret. Gerçek değil demek yanlış olur ama eksik olduğu kesin.

İnsan, başkalarının en iyi anlarıyla kendi en kötü anlarını kıyasladığında, kendine haksızlık yapıyor. Ve en büyük yorgunluk da buradan geliyor.

Belki de artık biraz daha dürüst olmaya ihtiyacımız var. Herkesin hayatının zor tarafları olduğunu kabul etmeye… Ve en önemlisi, kendi hayatımızı başkalarının filtresinden izlememeye.

Çünkü gerçek mutluluk, paylaşılmayan anlarda saklı olabilir.