DÜNYA SERAPLARLA DOLU BİR ÇÖLDÜR

Bazen insan, hiçbir yere ait hissedemez kendini.

Kalabalıkların içinde yürür ama sanki herkes bir yere varırken o yerinde sayar.

Sesler çoğalır, yollar uzar, yüzler değişir… ama kalbin içinde tarifsiz bir gurbet dolaşır.

İşte o zaman başını kaldırıp göğe bakmalıdır insan.

Çünkü gökyüzü hiçbir şeyi dışlamaz.

Bulutu da kabul eder, güneşi de, fırtınayı da…

Uçan kuşlara bakmalıdır; çünkü onlar rüzgâr sert esse de yollarını kaybetmezler.

Çiçeklere bakmalıdır; çünkü toprağın karanlığından sessizce doğup açarlar.

Ve bilmelidir ki insan, sahipsiz değildir.

Yeryüzünde hiçbir yere ait hissedemediği anlarda bile, gökyüzünün sahibi onu bilir. İnsanlar unutsa da Allah unutmaz. Çünkü insanın gerçek aitliği dünyaya değil, Yaradan’adır.

Bazen sevgiyi yanlış kapılarda arar insan.

Bir tebessümde kalıcı huzur, bir çift sözde sonsuz sadakat, bir omuzda sarsılmaz güven bulacağını sanır. Oysa dünya seraplarla dolu bir çöldür. Su diye koştuğumuz nice yerde avuçlarımıza yalnızca kum kalır.

Kimi yüzler ilk fırsatta sırtını döner.

Kimi sözler ilk rüzgârda dağılır.

Kimi sevgiler, gölgesi var sanılan ağaç gibidir; altına varınca güneş yine yakar.

İşte o zaman kalpte sessiz bir uyanış başlar.

İçten içe bir pişmanlık duyuyorsan, gözyaşların sel olmuşsa, bu da bir çağrıdır. Çünkü bazen insanı en çok acıtan şey, kaybolduğunu fark ettiği andır. Ama fark ediş, dönüşün ilk adımıdır.

Sanki Allah şöyle seslenir:

“Gel kulum…

Yorulduysan yine gel, kırıldıysan yine gel, hata ettiysen yine gel, terk edildiysen yine gel.

Ben sana herkesten daha merhametliyim.”

Git başını secdeye koy.

İnsanlara anlatamadığını anlat.

Kelimelere sığmayan yükünü gözyaşlarınla bırak.

Çünkü bazı kapılar anahtarla değil, teslimiyetle açılır.

Bir secdede bulunan huzuru, nice kalabalıkta bulamadım.

Bir duada hissedilen yakınlığı, nice sözde hissedemedim.

Çünkü bazı boşluklar insanla değil, imanla dolar.

Ve ben kaybettiğim yönümü yeniden buldum.

Kalbimin pusulası dünyayı değil, semayı gösterdi.

Yorgun adımlarım huzura çıktı.

Anladım ki yol sandığım nice yer çıkmaz sokakmış.

Bugün biliyorum ki dünya bir konaktır, ömür kısa bir yolculuk…

Kalp ise asıl evini ancak Allah’ı hatırladığında bulur.

Bu yüzden artık sevgiyi eksik gönüllerde aramıyorum.

Kalbimi geçici olana değil, ebedî olana bırakıyorum.

Çünkü tek ve gerçek sevgili Allah’tır.

Benim yolum artık sadece Allah’a çıkar…

Kulunu gerçekten seven sadece Allah’ tır.

Şarkıda ne diyor şair vefasız insana Gönül bağlama kıymetsiz bir pula satarlar seni, bulamazsın benim gibi seveni, bulamazsın seni mutlu edeni misali bizleri mutlu edecek tek ve gerçek sahibimiz sadece Yüce Allah’tır. Benim yollarım artık sadece Yaradan’ a çıkar.