HERKESLE DEĞİL, HAK EDENLE

Bazı kalabalıklar yan yana duran bedenlerdir.

Kalp yoktur içinde.

Nefes vardır ama ruh yoktur.

Yakın görünürler ama temas etmezler.

Sadece gürültü üretirler.

Seçici olmak; o kalabalığın içinden geçip gerçekten “insan” olanı bulmaktır.

Kökünü rastgele toprağa değil, sağlam zemine salmaktır.

İç huzurunu dış onaylara teslim etmek,

Rüzgâra göre yön değiştiren bir yaprak olmaktır.

Oysa seçici insan, yaprak değil köktür.

Esmez.

Savrulmaz.

Durur.

Dedikodu bir bataklıktır.

Dram bir girdap.

Yüzeysel ilişkiler ise sabun köpüğü…

Işığa tutulduğunda parlar ama dokunduğunda söner.

Seçici olmak; köpükleri değil suyun kendisini aramaktır.

Az ama berrak.

Sessiz ama derin.

Sürü psikolojisi bir toz bulutudur.

Herkes aynı yöne koşar, kimse nereye gittiğini bilmez.

Seçici insan o tozun içine karışmaz.

Kenara çekilir.

Önce rüzgârın dinmesini bekler.

Sonra kendi yolunu çizer.

Çünkü o bilir;

Değer, kalabalıkta alkış almak değildir.

Değer, çok özel birinin yüreğinde yer olmaktır.

Seçicilik seçkinliktir.

Az ve öz ile yetinmektir.

Bir avuç insanla bir ömürlük güven kurabilmektir.

Kimsenin bilmediği, gösterilmeyen, sergilenmeyen dostluklar…

Tıpkı toprak altındaki kökler gibidir.

Görünmezler.

Ama ağacı ayakta tutan onlardır.

Seçici insanlar iç dünyalarında tamamlanmışlardır.

Eksiklerini kalabalıkla doldurmaya çalışmazlar.

Çünkü içleri boş değildir.

Onların sessizliği bir zayıflık değil,

Bir dağın sükûnetidir.

Bağırmazlar.

İspat etmezler.

Göstermezler.

Ama bilirler ki;

Gerçek asalet, sesin yüksekliğinde değil,

Duruşun sağlamlığındadır.

Ve seçici olmak…

Kendine “ben değerliyim” diyebilmenin en zarif hâlidir.