![Kayseri Gün Medya](https://www.kayserigun.com/wp-content/uploads/2025/05/reklamalani.png")
Kar, gökyüzünden yeryüzüne usul usul inerken şehir yavaşça susuyordu.
Sokak lambalarının altında dönen her kar tanesi, sanki dünyaya fısıldanan bir sır gibiydi.
Şehrin bir köşesinde küçük bir ev vardı.
Ne büyük ne gösterişli…
Ama pencerelerinden yayılan ışık, en soğuk geceyi bile ısıtacak kadar sıcaktı.
O evde bir kadın yaşardı.
Saçlarında günlerin yorgunluğu, kalbinde evlatlarının umudu…
Akşam olunca ocağa bir tencere koyar, çayın altını yakar ve evin içine “sevgi kokusu” yayılırdı.
Mutfaktan gelen kaşık sesleri, dünyaya karşı kurulmuş küçük bir kalkan gibiydi.
Sanki o sesler evin duvarlarına şöyle fısıldardı:
“Buradayız…
Birlikteyiz…”
Pencere kenarında bir kedi vardı.
Kaloriferin sıcağına yaslanmış, dışarıdaki fırtınayı rüyasında bile duymayan.
Kadın, yağan kar tanelerini izlerken içinden şunu geçirirdi:
“Hayat bazen serttir…
Ama insanın bir evi varsa hiçbir soğuk onu yenemez.”
Ve kar yağdıkça o ev daha da sağlamlaşırdı.
Çünkü bazı evler tuğladan yapılmaz.
Bazı evler sevgiyle ayakta durur.
Ve o evde, kar dışarıda ne kadar savrulursa savrulsun içeride bir çay hep sıcak kalırdı.
Çünkü sevgi olan yerde kış bile üşümeyi unutur.
