Yeşilin Sabrı

Oruçlu bir günün sabahında pazar yerine gitmek, insanın dünyaya bakışını değiştirir. Henüz güneş tam yükselmemişken kurulan tezgâhlarda en çok yeşillikler dikkat çeker. Marulların kıvrımlı yaprakları, maydanozların ince sapları, taze nanenin ferah kokusu… Yeşilin her tonu, sanki ayrı bir hikâye anlatır. Açlıkla birlikte artan hassasiyet, gözümüze daha önce fark etmediğimiz ayrıntıları gösterir.

Normal bir zamanda hızla geçip gideceğimiz tezgâhların önünde bu kez dururuz. Yaprakların üzerindeki minik su damlalarını, köklerinden hâlâ toprağın izini taşıyan demetleri inceleriz. O an anlarız ki pazar yeri sadece alışveriş yapılan bir alan değildir; emeğin, sabrın ve bereketin buluştuğu bir yerdir. Toprağa tohum atan çiftçinin alın teri, sabahın erken saatinde tezgâh açan esnafın gayreti ve o ürünleri seçen insanların ihtiyacı aynı noktada birleşir.

Oruç, insana beklemeyi öğretir. Gün boyu süren açlık ve susuzluk, akşam ezanını daha anlamlı kılar. İşte bu bekleyiş, pazardaki yeşilliklere bakarken de kendini hissettirir. Çünkü biliriz ki birazdan alacağımız o demet maydanoz ya da marul, iftar sofrasında yerini alacak. Belki sadece salatanın bir parçası olacak ama o anda taşıdığı anlam çok daha büyüktür. O demet, sabrın ödülüdür.

Pazar yerinde dolaşırken kulaklarımıza satıcıların sesleri karışır. “Taze marul!”, “Yeni toplandı!” sözleri, günün telaşını yansıtır. Fakat oruçlu bir kalp için bu sesler bile daha yumuşak gelir. Çünkü açlık, insanın iç dünyasını sakinleştirir; nimetin kıymetini hatırlatır. Yeşilliklerin canlı rengi adeta gözlerimizi dinlendirir, içimize huzur verir.

Bir demet yeşillik bazen sofrada en sade görünen yiyecek olabilir. Ama oruçluyken alınan her lokma, sıradan olmaktan çıkar. İnsan, tabağındaki küçücük bir yaprağın bile nasıl bir yolculuktan geçtiğini düşünür: Toprağa düşen tohumdan filizlenen bir umut, büyüyen bir emek ve sonunda sofraya ulaşan bir nimet… Bu düşünce, kalpte şükür duygusunu büyütür.

Belki de oruçluyken pazar yerlerinin daha güzel görünmesinin sebebi budur. Açlık, gözlerimizi kapatmaz; tam tersine açar. Daha dikkatli bakar, daha derin hissederiz. Yeşilin her tonunda sabrı, bereketi ve paylaşmayı görürüz. Ve akşam olduğunda, iftar sofrasında o yeşillikler yerini aldığında anlarız ki asıl güzellik sadece renklerinde değil, bize hatırlattıklarındadır.