KALBİMDEKİ TAHT

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde…

Develer tellal, pireler berber iken…

Kelimelerin yıldızlara ulaştığı bir yerde,

zamanın düz bir çizgi gibi akıp gittiği  bir mekânda

bir kadın yaşarmış.

Kendisine Ayışığı Kraliçesi denmesini istermiş.

Çünkü o, karanlığı yakmadan aydınlatmayı bilirmiş.

Kalbinin içinde kocaman bir saray varmış.

Öyle taş duvarlı, soğuk bir saray değil…

Pencerelerinden umut sarkan,

avlusunda sabır büyüyen,

koridorlarında kelimeler yankılanan bir saray…

Kimsenin bilmediği bir odada ise

gizli bir taht dururmuş.

Altından değil…

Gururdan.

Işıktan değil…

Onurdan yapılmış bir taht.

O odanın anahtarı

sarayın kapısında değilmiş.

Bir sandıkta da değilmiş.

O anahtar,

Ayışığı Kraliçe’sinin kalbinin bir köşesinde saklıymış.

Kimse bilmezmiş yerini.

Kimse dokunamazmış izinsiz.

Çünkü o taht,

her gelenin oturacağı bir yer değilmiş.

Gel zaman git zaman…

Masallardaki gibi nice misafir gelmiş saraya.

Kimi pencerelerden bakmış,

kimi avluda oyalanmış,

kimi ışığı görünce yaklaşmış.

Ama hiçbiri o gizli odayı bulamamış.

Çünkü o odaya giden yol

ne güzellikle açılırmış

ne sözle…

ne de geçici bir hevesle.

O kapı sadece

sadakatle,

sabırla

ve gerçekten görmeyi bilen bir yürekle aralanırmış.

Ayışığı Kraliçesi bir gün aynanın karşısına geçmiş.

Tahtın boş olduğunu fark etmiş.

Ve ilk kez anlamış:

Taht başkasını beklemek için değilmiş.

Taht,

kendi değerini hatırladığı gün

kendisinin oturması için varmış.

Ve Kraliçe tacını düzeltti.

Yerlerde sürünen o muhteşem elbisesinin eteğini ağır ağır topladı.

Başını dikleştirdi.

Çünkü anladı ki…

Bir kraliçenin tahtına oturması için

kimseden izin almasına gerek yoktur.

O taht zaten onun tahtıdır.

Ne bir ferman bekler,

ne bir çağrı,

ne de bir davet.

Taht sahibini bilir.

Ve o gün Ayışığı Kraliçesi,

kimseyi beklemeden,

hiç kimseye sormadan,

kendi kalbinin en gizli odasına yürüdü.

Kapıyı açtı.

Tahtına oturdu.

Ve ilk kez…

kendine hükmetti.

Çünkü gerçek kraliçeler, tahta çıkarılmaz. Tahtlarını hatırlarlar.