Işığını Hatırla ve Yoluna Devam Et

Durduğun yer, varacağın yer değil.

Bir nehir, önüne taş çıktı diye denize ulaşmaktan vazgeçmez.

Yorulduğun an da bittiğin an değil.

Güneş bile her akşam batıyor… ama sabah yeniden doğuyor.

Kalbin hâlâ atıyorsa, içinde hâlâ bir ışık var demektir.

Bazen küllenmiş bir kor gibi sessiz durur… ama sönmez.

İnsan bazen geriye o kadar çok bakar ki önünü göremez.

Rüzgârın savurduğu bir yaprak gibi geçmişe takılır kalır.

Kime kırıldığını, nerede incindiğini, neyi eksik yaptığını düşünmekten adım atamaz.

Aklı geçmişte kalır, kalbi yorulur.

Ama hayat geriye doğru yaşanmıyor…

Ağaçlar dökülen yapraklarını geri toplamaz, sadece köklerinden yeniden güç alır.

Bir dur ve düşün…

Seni bugüne getiren sabrı hatırla.

Kimse görmedi belki ama verdiğin mücadeleyi hatırla.

İçinden ağlayıp kimseye belli etmeden güçlü durduğun günleri hatırla.

Fırtınadan çıkan her gemi biraz yıpranır belki… ama yine de limana ulaşır.

Kolay gelmedin bugünlere sen.

Kaç kez düştün ama yine kalktın.

Toprağa düşen bir tohum gibi…  karanlığın içinde çatlayıp filiz verdin.

Kaç kez kırıldın ama kalbini tamamen kapatmamayı seçtin.

İşte senin nurun tam da burada saklı.

Geceyi yaşamış ama sabaha küsmemiş olmanda…

Şimdi kendine dönüp şunu söyleme zamanı:

“Ben elimden geleni yaptım.”

Daha fazlasını yapamadığın yerler olduysa, orada yetersizliğin değil, insan oluşun vardı.

Bazı insanlar seni anlamadıysa, bazı yollar bir anda kapandıysa, bazı hikâyeler yarım kaldıysa… bu senin eksikliğin değil.

Bazen hayat yön değiştirir.

Göç eden kuşlar bile mevsim değişince başka yöne uçar.

Çünkü içlerinde onları çağıran yeni bir gökyüzü vardır.

Hayat sen durdun diye durmuyor.

Zaman bir ırmak gibi akıp gidiyor.

Ama sen yürüdüğünde, yol anlam kazanıyor.

Attığın her adım, toprağa bırakılmış bir iz gibi arkandan gelenlere bile yön gösteriyor.

Nur gibi ol…

Kırılmış olsan bile içindeki iyilikten vazgeçme.

Bir cam kırıldığında keser belki… ama güneş ışığını yine de yansıtır.

Dağılmış gibi hissetsen bile özünü kaybetme.

Dağılan bulutların ardından gökyüzü yine mavidir.

Çünkü sen toparlanmayı bilenlerdensin.

Yeniden başlamayı bilenlerdensin.

Ve şunu unutma:

Işık hep ileriye düşer.

Güneş doğarken gölgeler arkada kalır.

Geçmişi aydınlatmaz… yolu aydınlatır.

Başını kaldır şimdi.

Derin bir nefes al.

Kalbinin içindeki o tanıdık sıcaklığı hisset.

Orası senin pusulan.

Yönünü kaybetsen bile, seni yine kendine götürür.

Işığını hatırla… ve yoluna devam et.