Zaman İçindeki Zaman

Zaman düz bir çizgi değil aslında. Bir takvimin yaprakları hiç değil.

O, insanın içinde katlanan bir şey.

Bazen bir koku oluyor hatırlıyorsun o ana dönüyorsun.

Bir sabah çayının buharında…

Bir çocuğun saçını okşarken bir zamana akıp gidiyorsun.

Ya da hiç beklemediğin bir şarkı çaldığında…

Ve sen bir anda bugünden düşersin, dünün içine.

Zaman bazen ileri akmaz.

Geri sarar.

Bir bakmışsın yıllar önceki sen şimdiki kalbinin içinde oturuyor.

Aynı heyecanla, aynı saflıkla, aynı yaralarla…

İnsan büyüyor ama içindeki bazı duygular yaş almıyor.

İlk kırgınlık hâlâ taze, ilk sevilme hissi hâlâ sıcak, ilk yalnız kalış hâlâ ürkek. İlk kaybediş hala çok acı verici.

Zaman geçiyor deriz ya…

Aslında geçip giden biziz.

Zaman yerinde duruyor belki de.

Biz onun içinden yürüyüp gidiyoruz.

Bazen çok güçlü hissediyoruz kendimizi.

“Geçti” diyoruz,

“Bitti” diyoruz,

“Artık eskisi gibi değilim” diyoruz…

Ama sonra bir an geliyor.

Bir söz, bir bakış, bir hatıra ve anlıyoruz ki; hiçbir şey tamamen gitmiyor.

Sadece derine iniyor.

Zamanın en garip tarafı şu: acıyı da yumuşatıyor, sevgiyi de.

Ama izleri silemiyor.

Sadece izlerin o keskin köşelerini törpülüyor.

Bu yüzden bazı anılar bir müddet sonra artık canımızı yakmıyor, sadece içimizi burkuyor. 

Bazı anılar canımızı yakmaya devam ediyor onların köşelerini zaman dahi törpüleyemiyor…

 Bazı insanlar artık özlenmiyor dahi, sadece hatırlanınca içimiz sessizleşiyor.

Demek ki iyileşmek unutmak değilmiş.

Taşıyabilmekmiş.

Zaman bize unutturmaz.

Zaman bize taşımayı öğretir.

Ve bir gün dönüp bakarız hayata…

Deriz ki:

“Ben ne çok şey yaşamışım.”

Ama asıl cümle şudur:

“Ben ne çok şeye rağmen ayakta kalmışım.”

Ve insan zamanın içinden geçerek kendine varıyor.

Her yıl biraz daha sakin, biraz daha derin, biraz daha gerçek oluyor.

Çünkü zaman sadece yaş aldırmaz insana…

Ağırlık da verir.

Anlam da.

Ve belki de hayat dediğimiz şey, zamanın içinde kaybolmak değil, zamanın içinden geçerken kendini bulmaktır.