Emeklilik Hayattan Emekli Olmak Değildir

Toplumda yerleşmiş bir yanılgı var;
Emekli olunca insanın hayatı yavaşlar, hatta durur sanılır. Sabahları geç kalkılan, günlerin televizyon karşısında tüketildiği, “artık bana gerek yok” duygusunun sessizce içimize yerleştiği bir dönem gibi anlatılır emeklilik. Oysa bu tanım, hem eksik hem de haksızdır.
Emeklilik, çalışmanın bitişi olabilir ama üretmenin, düşünmenin, paylaşmanın sonu değildir. Aksine, yılların birikimiyle insanın kendisine ve topluma en çok katkı sunabileceği bir eşiktir.
Yıllarca sabah erkenden kalktık. Çocuk büyüttük, iş kurduk, vergi verdik, sorumluluk aldık. Şimdi ise ilk kez zamanı kendimiz için kullanma şansımız var. İşte tam da bu nedenle emeklilik, geri çekilme değil; yeniden konumlanma zamanıdır.
Bugün emekli dediğimiz insanlar;
– Hayat tecrübesi olan,
– Kriz görmüş, yoklukla baş etmiş,
– Sabretmeyi ve çözüm üretmeyi öğrenmiş,
– Gençlerin kitapta okuyarak öğrendiğini yaşayarak bilen insanlardır.
Bu birikim, evde saklanacak bir eşya değildir. Paylaşılmadıkça körelir.
Peki emekliler ne yapabilir?
Öncelikle şunu kabul etmek gerekir; Herkes büyük işler yapmak zorunda değil. Üretkenlik illa para kazanmak ya da kalabalıklara hitap etmek değildir. Üretkenlik, hayata temas etmeye devam etmektir.
– Okuyabilirsiniz. Ama sadece okumakla kalmayıp okuduklarınızı yazabilirsiniz.
– Bildiklerinizi gençlerle paylaşabilirsiniz. Bir çay sohbetinde, bir okulda, bir dernekte…
– Gönüllü çalışabilirsiniz. İhtiyaç olan her yerde tecrübeye ihtiyaç da vardır.
– Uzun zamandır “vakit bulamam” dediğiniz şeyleri deneyebilirsiniz: resim, müzik, bahçecilik, el işi, fotoğraf…
– Mahallenizde, apartmanınızda, kütüphanede küçük ama anlamlı sorumluluklar alabilirsiniz.
En önemlisi de şudur: Kendinizi hayattan emekli etmeyin.
Çünkü insan kendini işe yaramaz hissettiği anda yaşlanır. Takvim yaş aldırır ama ruhu yaşlandıran şey, vazgeçmektir.
Gençlere de bir sözüm var: Emeklilere “artık dinlen” demek kolaydır ama eksiktir. Onları dinlemek, onlardan öğrenmek ve birlikte üretmek hem bireysel hem toplumsal bir kazançtır. Kuşaklar ancak böyle birbirine yaklaşır.
Bugün ülkemizin en büyük ihtiyaçlarından biri; deneyimle enerjinin yan yana gelmesidir. Bu köprüyü kurabilecek olanlar ise emeklilerdir.
Son söz olarak şunu söylemek isterim;
Emeklilik bir son durak değil, yeni bir yol ayrımıdır. O yolda yürüyüp yürümemek ise tamamen bize bağlıdır.
Hayat, “çalışma hayatı” bittikten sonra da devam eder.
Ve bazı insanlar için asıl anlamlı üretim, tam da o zaman başlar.