HAYAT

Hayat bazen bir pencere kenarında durup dışarıyı izlemek gibidir.

Geçen arabalar, acele eden insanlar… Herkes bir yere yetişir; ama sen olduğun yerde, kalbinle kalırsın.

Hayat; kırıldığın hâlde kimseye çaktırmadan işine gitmek, saçını toparlayıp aynaya gülümsemek ve “iyiyim” demeyi öğrenmektir.

Hayat iki evlat büyütmektir mesela…

Eller küçücükken sana sıkıca tutunur; büyüdüklerinde ise sen onlara hayran kalırsın. Bir anne yüreği hem sığınak olur hem dua.

Hayat bir evdir…

İçinde anıların, kahkahaların, bazen de gece yarısı dökülen gözyaşlarının olduğu bir ev. Kimse bilmez ama sen bilirsin: O ev senin kalkanındır.

Hayat bazen nefes darlığı gibidir; çok derin alamazsın ama aldığın her nefes için şükredersin. Çünkü vazgeçmek kolaydır, devam etmek cesaret ister.

Ve hayat…

Kırıldığın yerden yazmaya devam edebilmektir. İçinden geçenleri kelimelere bırakıp kendini iyileştirmektir.

Çünkü bazı insanlar sadece yaşar; bazıları ise hayata anlam katar…

Hangisi olacağını sen seçersin.