Acıyı Tanımayan, Sükûnetin Kıymetini Bilemez

Hayat bize her daim mutluluğu över.

Ama kimse acının öğreticiliğinden söz etmez.

Oysa insanı derinleştiren, yumuşatan, merhametli kılan hep acıdır.

Acı çekmeyen biri sakinliği sıradan sanır.

Sessiz bir akşamı, rahat bir nefesi, korkusuz bir uykuyu fark etmez.

Çünkü onun içinde fırtına hiç kopmamıştır.

Ama acıyı tanıyan biri için sükûnet bir lükstür.

Kalbinin sessizliği bir nimettir.

Gece korkusuz uyuyabilmek bir zenginliktir.

Yıllarca içi sıkışmış bir insan ilk kez huzur bulduğunda şunu söyler:

“Meğer yaşamak ne güzelmiş…”

O yüzden başkalarının küçük sandığı şeyler bize büyük gelir.

Bir kahve içmek, bir pencere önünde durmak, gülmek, susmak…

Çünkü biz biliriz:

Sükûnet, bedava gelmez. Bedeli acıyla ödenir.

Ama güzel olan şudur:

Acı insanı yıkmak için değil, yeniden inşa etmek için gelir.

Bugün kalbi daha sakin atan herkes, dünün fırtınalarından geçmiştir.

Ve bu insanlar artık bilir:

Huzur, bulunmaz…

Hak edilir.