Ana SayfaKategorisizYarım Kalan Sayfalar

Yarım Kalan Sayfalar

Kitaplığın en kuytu köşesinde, belkileri unutulmuş, sayfaları arasına kurutulmuş bir yaprak misali zamana teslim edilmiş o yarım kalmış kitaplar durur. İnsan o kitapların kapağını ilk açtığında büyük bir hevesle, vaatkâr bir cümleyle yola çıkar; kahramanın adımlarını takip eder, yazarın kurduğu o cazibeli dünyaya kapılır. Ne var ki hayatın o öngörülemez rüzgârı araya girer, başka bir telâş kapıyı çalar, bir sabah uyanıldığında o sayfa arasına iliştirilen bezden ayracın yeri unutulur. Kitap, kaldığı o satırda, o kelimenin ortasında öylece asılı kalır. Aradan aylar, belki yıllar geçer; tozunu almak için eline aldığında kapağını aralarsın ve bıraktığın o cümlenin seni hâlâ orada, hiç değişmemiş bir sabırla beklediğini görürsün. Oysa hayatın kendisi de tam olarak böyle yarım bırakılmış paragraflardan, sonuna nokta konulamamış, kelimeleri havada asılı kalmış cümlelerden ibaret değil midir?
Büyüdükçe, ömrün o koşturmacalı tarlasında iz sürdükçe anlıyor ki insan; her hikâye mutlu bir sonla bitmek zorunda değildir. Aslına bakarsanız hayatın en derin, en dokunaklı tarafları tam da o bitmemişliklerin, o zamansız vedaların ve sonu getirilmemiş niyetlerin koynunda saklıdır. Gençken her şeyin bir sonu olmalı zannederiz; bir kavga tatlıya bağlanmalı, bir okul bitmeli, bir sevda nikâh masasıyla taçlanmalı, küslükler mutlaka büyük bir sarılmayla son bulmalıdır. Oysa ömrün takvim yaprakları eksildikçe fark edersin ki, bazı yollar kıl payı mesafede eksik kalmaya mahkûmdur. İncindiğin bir anın ortasında yutkunup söyleyemediğin o son söz, bir akşam üstü trenden inerken arkada bıraktığın o el sallama, tam yarım kalmış bir rüya gibi zihnin en korunaklı çekmecesinde sessizce uyur. Onu tamamlamaya ne gücün yeter ne de zaman; zaten bazı cümleler noktayla biterse bütün büyüsünü kaybeder, üç noktaya sığınmak zorundadır.
O yarım kalmış kitaplar odanın bir köşesinde sessizce dururken, aslında bize kendi eksiklerimizi, cesaret edemediğimiz sonları fısıldar. Neden bıraktık o kitabı? Belki kahramanın kaderine üzüldüğümüz için, belki yazarın o durmaksızın uzayan tasvirlerinden yorulduğumuz için, belki de sadece hayatın gerçek gürültüsü o kurgusal dünyayı bastırdığı için. Hayatta da öyle değil mi? Bazen sırf başımıza geleceklerden korktuğumuz, bazen o hikâyenin sonundaki hüzünle yüzleşmek istemediğimiz için en güzel yerinde yarım bırakırız bazı şeyleri. Bir dostluğu tam toparlayacakken araya giren gurur duvarı, bir meselenin aslına inmek üzereyken “böyle kalsın” diyerek çekilen eller… Kitapların sayfalarını katlayıp rafa kaldırmak kolaydır da, insan ruhunun katlanmış sayfalarını nereye koyacağını bilemez. Onlar, hiçbir yere sığmaz; gecenin sessizliğinde, tavanın o karanlık boşluğunda kendi yankısını arar.
Belki de bu yüzden, eksikliklerimizi sevmeyi öğrenmek gerekir. Hayatın bize sunduğu o mükemmeliyet illüzyonunun ardında, asıl hakiki olan o yarım kalmışlıkların sızısıdır. Kitaplıktaki o tozlu cildi eline alıp, yıllar sonra kaldığın sayfayı çevirdiğinde hissedilen o garip sızı var ya; işte o, zamanın akıp gittiğini ama insanın içindeki bazı hassas telin hiç kopmadığını fısıldar. Bırakalım bazı kitaplar öyle yarım kalsın, bırakalım hayatın bazı cümleleri noktayla değil, rüzgârda sallanan bir dal gibi öylece salınsın. Çünkü insan, ancak tamamlanmamışlıklarıyla insandır; her şeyin yerli yerinde, her kitabın sonunun mutlu olduğu bir dünya, muhtemelen içinde hiç hikâye barındırmayan o soğuk ve sessiz kütüphaneden başka bir şey olmazdı.

İLGİLİ BAŞLIKLAR
- Reklam -
Kayseri Gün Medya

Son Eklenenler