Ana SayfaKategorisizÜç Zaman Arasında

Üç Zaman Arasında

Zaman denilen o tuhaf nehir, ne garip bir yatakta akıp gidiyor. Dün dediğimiz o sığınak, arkamızda bıraktığımız kırık dökük anılarla, tül perdelerin ardında kalmış eski bir fotoğraf gibi duruyor şimdi. Bugün ise ayaklarımızın altında, her an biraz daha incelen, bizi üstünde dengede kalmaya zorlayan incecik bir buz tabakası sanki. Yarın ise ne getireceğini bilemediğimiz, hem korkuyla hem de sessiz bir merakla beklediğimiz o sisli ufuk çizgisinden ibaret.
Geçmişin o yavaş akan günlerini hatırlıyorum da; ellerimiz telefon ekranlarında değil, birbirimizin gözlerindeydi. Dün, evlerin içine sığan o dar ama bir o kadar da sıcak dünyamızda, zaman sanki biraz daha cömertti bize. Akşamüstü komşudan gelen çay kokusu, mahalle bakkalının defterine atılan o samimi veresiye çizgileri, sabırla beklenen mektuplar vardı. Fiziksel olarak yorulur ama ruhsal olarak bugüne kıyasla daha az ağırlık taşırdık sanki. Teknolojinin henüz hayatımızın direksiyonuna geçmediği o demlerde, birine ulaşmak için günlerce beklemek gerekirdi belki ama o bekleyişin içinde bile tatlı bir heyecan, bir aidiyet saklıydı. Duygularımız bugünkü gibi hızla tüketilmiyor, aksine demleniyor, içimizde kök salıyordu. Hatırlıyorum da babamın gaz lambası ışığında anlattığı o eski hikayeler, saatlerce süren elektrik kesintilerini bile birer masal gecesine çevirirdi. Dünün dünyasında eksiktik belki imkan olarak ama bugün bizi tüketen o kalabalık yalnızlıkların hiçbiri yoktu ruhumuzda.
Bugüne baktığımda ise her şeyin hızla hızlandığı, nefes almayı bile unuttuğumuz bir koşuşturmanın ortasında buluyorum kendimi. Sabah uyanır uyanmaz cebimizdeki o küçük cam parçasına uzanıyor elimiz; daha gözümüzü açar açmaz dünyanın öbür ucundaki bir felaketle, bir krizle ya da yüzlerce tanımadığımız insanın kusursuz hayatlarıyla kuşatılıyoruz. Fiziksel olarak belki koltuklarımızda oturuyoruz ama zihnimiz aynı anda on farklı yerde, binlerce uyaranın bombardımanı altında paramparça oluyor. Otobüste, sokakta, evde herkes birbirine yakın ama bir o kadar da dokunulmaz mesafelerde. Duygularımız da bu dijital hızdan nasibini aldı; artık üzüntülerimiz bile kısa ömürlü, sevinçlerimiz ekran beğenilerinden ibaret. Yemeklerin bile tadı değişti; o eski toprak kokulu, sabırla pişen lezzetlerin yerini, her şeyin anında tüketildiği o pratik ama ruhsuz tatlar aldı. Kendimi bazen bu çağın gürültüsü içinde kaybolmuş hissediyorum; evdeki eşyaları, eski alışkanlıklarımızı onarmak yerine yenisiyle değiştirmeye o kadar alıştık ki, sanki insan ilişkilerini de aynı hırsla tüketir olduk. Mükemmel görünmek, her şeye yetişmek, hiçbir şeyin gerisinde kalmamak gibi görünmez bir cenderenin altındayız. İçimdeki o sessiz ses, “Bu kadar hızlı yaşamak zorunda mıydık?” diye sorup duruyor her akşam.
Ya yarın? Geleceğin o kapısı çalındığında bizi nelerin beklediğini düşünmek bile ürpertiyor içimi. Korkarım ki teknoloji bizi hayatın merkezinden biraz daha uzaklaştıracak, insanı insana muhtaç olmaktan çıkarıp ekranlara bağımlı kılacak bir boyuta evrilecek. Belki her şey çok daha kolay, çok daha akıllı olacak; evlerimiz bizimle konuşacak, robotlar işlerimizi halledecek ama o evlerin içi insan sıcaklığından yoksun kalacak diye ödüm kopuyor. Fiziksel olarak belki hastalıklara çare bulacağız, ömrümüzü uzatacağız ama ya ruhumuzun yaşlılığını, o derin yalnızlığını ne yapacağız? Dijitalleşen bu dünyada, yapay zekaların bile şefkat taklidi yapabildiği o günlerde, sahici bir dokunuşun, karşılıksız bir sarılmanın kıymeti paha biçilmez bir hazineye dönüşecek sanki. Gelecek bana, unuttuğumuz o eski tatları, toprakla kurduğumuz o kaybolmuş bağları, insan olmanın o zahmetli ama güzel hallerini çok daha büyük bir özlemle arayacağımız bir dönemin kapısını aralıyor gibi geliyor.
Bazen pencereye yaklaşıp dışarıdaki o akıp giden kalabalığa bakarken kendi içimde bir yerlerde derin bir ah çekiyorum. Dün geride kalan hüzünlü bir şarkı, bugün göğsümü sıkan o görünmez mengene, yarın ise adını henüz koyamadığım bir bekleyişten ibaret. Belki de bütün bu karmaşanın içinde yapabileceğimiz tek şey, elimizden kayıp giden o insani değerlere biraz daha sıkı sarılmak, ekranların ötesinde hala atan o gerçek kalpleri fark edebilmek. Ne dünden tamamen kopabiliyoruz ne bugünün hızına tam anlamıyla ayak uydurabiliyoruz; biz sadece bu üç zamanın arasında sıkışıp kalmış, hikayesini yazmaya çalışan birer yolcuyuz nihayetinde.

İLGİLİ BAŞLIKLAR
- Reklam -
Kayseri Gün Medya

Son Eklenenler