Kış Kapıda, Yaz Kavanozda

Takvim sonbaharı gösterdi mi bazı evlerde garip bir telaş başlar. Hava henüz soğumamıştır ama mutfaklarda kış çoktan gelmiştir. Tencereler kaynar, kavanozlar dizilir, biberler kurur, domatesler salçaya dönüşür. Ev, sanki yaklaşan soğuğa karşı sessizce hazırlanır.

Bir zamanlar kış hazırlığı, evin en ciddi meselelerinden biriydi. Çuvalla alınan domatesler, ipe dizilen biberler, güneşe serilen erişteler, kışlık tarhanalar… Her şeyin bir zamanı vardı. Yazın bereketi, kışın sofrasına taşınırdı.

Şimdi markete giriyoruz; canımız ne isterse alıyoruz. Domates kışın da var, biber kışın da var. Kavanoz açmak için aylarca beklememize gerek yok.

Ama nedense hiçbirinin tadı, evde hazırlanmış bir kışlık kadar tanıdık gelmiyor.

Çünkü mesele yiyecek değil.

Mesele, bir şeyleri önceden düşünmenin verdiği huzur.

Bir kavanoz salçanın içinde saatlerce kaynayan domatesler kadar emek var. Kurutulmuş biberin içinde güneş var. Tarhananın içinde beklemek var. Turşunun içinde sabır var.

Ve belki en önemlisi, bütün bunların içinde aile var.

Çocukken kış hazırlığının ne anlama geldiğini bilmezdik. Büyüklerin telaşını izler, mutfaktan gelen kokuların peşine düşerdik. Şimdi o günler geride kaldı. Fakat bir gün bir kavanoz açılıyor ve insan, yıllardır unuttuğunu sandığı bir mutfağın kokusunu yeniden duyuyor.

İşte o zaman anlıyoruz:

Bazı yiyecekler yenmek için değil, hatırlamak için saklanıyor.

Kış geliyor.

Havalar soğuyacak, akşamlar erkenden kararacak. Sofralarda yazdan kalan domatesler, biberler, kurutmalar olacak.

Bir kavanoz açılacak, mutfağa yaz kokusu yayılacak. Belki de o an, sofradaki en kıymetli şeyin içindeki domates değil, bize hatırlattığı günler olduğunu anlayacağız.

Kış gelir geçer. Kavanozlar boşalır. Ama bazı tatlar sofradan kalkmaz; insanın ömründe kalır.