SEVGİ BAZEN BİR KAFES OLUR

Bazı sevgiler vardır…

İlk başta sıcak bir yuva gibi görünür. Yağmurdan kaçarken sığındığın bir çatı, yorulduğunda başını yasladığın bir omuz gibidir.

Sahiplenme sanırsın. İlgilenme dersin. “Beni çok seviyor” diye yorumlarsın.

Ama zaman geçtikçe fark edersin ki bazı sevgiler, gökyüzünü göstermek yerine ufkunu daraltır. Kanatlarını koruduğunu söylerken, aslında uçmanı engeller.

Çünkü her sevgi özgürlük vermez.

“Benim için değiş” diyen biri, bunu aşkın diliyle söyleyebilir. “Onsuz yapamam” diyen bir ses, ilk duyulduğunda kulağa şiir gibi gelir.

Oysa bazen en güzel cümlelerin içinde bile görünmeyen zincirler saklıdır.

Bir süre sonra fark edersin… Kendi düşüncelerini tartarak konuşmaya başlamışsındır. Her adımını açıklamak zorunda hissedersin kendini. Yanlış anlaşılmaktan korkar, suskunlukları seçersin.

Ve insan, kendi sesini kaybetmeye başladığında bunun adına sevgi demek giderek zorlaşır.

Bir ilişkide sürekli;

Kendini açıklamak zorundaysan,

Suçlu hissediyorsan,

Korkarak konuşuyorsan,

“Yanlış anlaşılmayayım” diye susuyorsan, orada sevgi değil, duygusal bir gölge büyüyordur.

Bazı insanlar severken sahiplenmez; sahip olur.

Ve “sana aitim” demekle, “sen bana aitsin” demek arasındaki uçurumu göremezler.

Oysa gerçek sevgi bir kuşu kafese koymak değildir.

Onun gökyüzünde özgürce süzülüşünü izleyebilmek, ve döndüğünde aynı sevgiyle karşılayabilmektir.

Gerçek sevgi seni tutmaz, yanında yürür.

Seni yönetmez, destekler.

Seni küçültmez, büyütür.

Kafes olan sevgi ise altından yapılmış olsa bile kafestir.

Sana “kal” der, ama “kendin olma” der.

Ve insan, kendi olamadığı bir yerde ne kadar sevilirse sevilsin, güneşi eksik bırakılmış bir çiçek gibi yavaş yavaş solar.

En acısı da şudur:

Bazen seni en çok seven kişi, seni en çok boğan kişi olabilir.

Çünkü sevgi, özgürlükle el ele yürüdüğünde aşka dönüşür.

Özgürlüğü elinden aldığında ise, adı hâlâ sevgi olsa da, ruhunu çoktan esarete dönüştürmüştür.