İNSAN EN ÇOK NE ZAMAN DEĞİŞİR?

İnsan en çok ne zaman değişir?
Bir kaybın ardından mı?
Bir ihanetin gölgesinde mi?
Yoksa uzun zamandır susuz kalmış bir toprağın ilk yağmurla buluştuğu anda mı?
Eskiden değişimin yavaş olduğunu sanırdım.
Meğer insan bazen tek bir cümlede, tek bir vedada, tek bir bakışta değişebiliyormuş.
Hayat bazen sakin akan bir nehre benzer.
Kendi yatağında usul usul ilerlerken bir gün önüne dev bir kaya düşer.
Su durmaz.
Ama artık eski yolundan da akamaz.
İşte bazı olaylar böyledir.
İnsanın yolunu değiştirir.
Bir kayıp mesela…
Ansızın çıkan bir fırtına gibi değildir.
Daha çok bir ağacın köklerinden sessizce eksilmesidir.
Dışarıdan bakınca hâlâ ayaktadır.
Dalları yerindedir.
Ama toprağın altında bir şeyler geri dönülmez şekilde değişmiştir.
Sonra ihanet gelir.
İhanet kasırga değildir.
Kasırga geçer gider.
İhanet daha çok camdan yapılmış bir köprünün ortasında yürürken ayağının altındaki ilk çatlağı duymaktır.
O sesten sonra hiçbir adım eskisi kadar rahat atılamaz.
Ama yıllar bana şunu öğretti:
İnsanı en çok acı değiştirmez.
Acı şekillendirir.
İhanet öğretir.
Fakat insanı dönüştüren şey sevgidir.
Çünkü sevgi güneş gibidir.
Dokunduğu yeri sadece aydınlatmaz.
Isıtır.
Canlandırır.
Uyandırır.
Uzun bir kış yaşamış ağaçların tomurcuklanması gibi…
Aylarca kar altında kalmış toprağın yeniden nefes alması gibi…
Kurumuş bir derenin yeniden suyla buluşması gibi…
Bazı insanlar hayatımıza gelir.
Bir şey yapmadan değiştirir bizi.
Çünkü onlar rüzgâr gibi değil, mevsim gibi gelirler.
Sadece bir günü değil, içimizdeki iklimi değiştirirler.
Bir bakarsın yıllardır kilitli duran kapılar açılmış.
Bir bakarsın karanlık sandığın odalara güneş vurmuş.
Bir bakarsın kalbinin içinde sessizce bekleyen kuşlar yeniden uçmaya başlamış.
Ve o zaman anlarsın:
İnsan aslında kaybettiğinde değil, yeniden inanabildiğinde değişir.
Yıkıldığında değil, yeniden filiz verdiğinde değişir.
Çünkü hayat bazen bir kum saati gibidir.
Acılar üst hazneden aşağıya ağır ağır dökülür.
Ama sevgi…
Sevgi o saati ters çeviren görünmez eldir.
İşte bu yüzden bugün biri bana sorsa:
“İnsan en çok ne zaman değişir?”
Diye…
Şöyle cevap veririm:
İnsan kayıplarla derinleşir.
İhanetlerle sertleşir.
Ama en güzel değişimini, kalbine değen bir ışıkla yaşar.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza yıldız gibi düşmez.
Onlar karanlıkta yönümüzü bulmamızı sağlayan kutup yıldızı olurlar.