Yağmurun Bildiği Şeyler Var

Yağmur yağdığında dünya biraz yavaşlar.
Sokaklar sakinleşir, insanlar adımlarını küçültür, sesler azalır.
Sanki hayat kısa bir süreliğine durmayı kabul eder.

Oysa biz durmayı pek bilmeyiz.

Yağmurun bildiği bir şey var gibi gelir bana.
Her damlasıyla bir şeyi hatırlatmak ister gibi…
Temizlemeyi, arınmayı, hafiflemeyi.

Toprağa düştüğünde o keskin koku yükselir ya…
İçine çektiğinde sadece havayı değil, sanki bir huzuru da alırsın.
Belki de bu yüzden insanlar yağmuru izlerken susar.
Çünkü bazı duygular konuşarak değil, hissederek anlaşılır.

Yağmur sadece sokakları yıkamaz.
İnsanın içini de yoklar.

Unuttuğun şeyleri hatırlatır.
Bastırdığın duyguları yüzeye çıkarır.
Koşuştururken fark etmediğin yorgunluğunu önüne koyar.

Bir pencere kenarında yağmuru izlerken
insan kendinden kaçamaz.

Belki de bu yüzden bazıları yağmuru sevmez.
Çünkü insan en çok kendisiyle baş başa kaldığında zorlanır.

Ama yağmurun bir derdi yoktur aslında.
O sadece yağar.

Temizler, geçer, gider.

Ve arkasında daha berrak bir gökyüzü bırakır.

Belki de bize şunu anlatır:
Her şey kirlenebilir.
Ama her şey temizlenebilir de.

Yeter ki biz,
yağmur kadar cesur olabilelim.