Namaz Kalbin Secdesi

Bazı anlar vardır, insan ne söylese eksik kalır, ne susarsa yetmez. İçin daralır, dünya sırtında bir yük gibi ağırlaşır. Tam da o an, bir ses fısıldar kalbine: “Hadi secdeye gel…”

Namaz, yalnızca bir ibadet değildir. O, ruhun en saf hâliyle Yaradan’a yönelişidir. Ellerini kaldırdığında, sadece ellerini değil, dertlerini, günahlarını ve umutlarını da kaldırırsın göğe. Her tekbirde biraz daha arınırsın, her secdede biraz daha yakınlaşırsın.

Kimi zaman gözyaşların seccadeye düşer, ama o yaşlar seni ağlatmaz; ruhunu yıkar. Çünkü bilirsin, seni en iyi anlayan, en iyi bilen, sana şah damarından daha yakın olan dinliyordur. Konuşmadan, kelime aramadan, sadece kalbinle…

Namazda sığınırsın. Kalabalıkların içinde yalnız kalmışsan, içindeki boşluk büyümüşse, dünya yorgunuysan… O vakitlerde bir ezan sesiyle uyanır ruhun. Namaz sana kucak açar, sarar, sarmalar, teselli eder.

Ve bilirsin ki, dünya fani; ama o secde anı, işte o sonsuzluk kadar gerçektir. Her rükû bir boyun eğiştir, ama kullukta en büyük onuru bulursun. Çünkü ne kadar eğilirsen, o kadar yücelirsin.