Sevgi Bir Gün mü?

14 Şubat geldiğinde şehir bir anda renk değiştirir. Vitrinler kırmızıya döner, kalp sembolleri çoğalır, hediyeler öne çıkar. Sevgi sanki görünür hale gelir — ama biraz da ticarileşir. Bu manzara her yıl aynı soruyu düşündürür: Sevgi gerçekten belirli bir güne mi aittir, yoksa her güne mi yayılmalıdır?

Sevgi çoğu zaman büyük jestlerde aranır. Oysa ilişkileri ayakta tutan şey genellikle küçük ve sürekli davranışlardır. Gün içinde sorulan “iyi misin?” mesajı, yorgun bir anda gösterilen anlayış, tartışma sırasında seçilen yumuşak bir kelime… Bunlar kutlama fotoğraflarına girmez ama bağ kurar. Çünkü sevgi en çok gündelik hayatta test edilir.

Sevgililer Günü’nün yarattığı bir başka etki de beklenti baskısıdır. Bazıları için özel bir heyecan yaratırken, bazıları için karşılaştırma ve eksiklik duygusu doğurur. Sosyal medyada görülen mutlu kareler, sürprizler ve ilanlar, sevgiyi ölçülebilir bir performans gibi gösterir. Oysa her ilişkinin dili farklıdır. Kimi sözle, kimi davranışla, kimi sadakatle ifade eder sevgisini.

Unutulan bir yön de şudur: Sevgi yalnızca romantik ilişkiye ait değildir. Bir dostun yanında durmak, bir aile üyesini sabırla dinlemek, hatta insanın kendine karşı şefkatli olması da sevginin biçimleridir. Kendine sert davranan birinin başkasına yumuşak davranması zordur. Bu yüzden sevgi biraz da içten dışa doğru büyür.

Belki de 14 Şubat’ı değerli yapan şey kutlama değil, hatırlatmadır. Sevginin ilgi istediğini, emek istediğini, süreklilik istediğini hatırlatır. Çünkü sevgi büyük sözlerden çok, tekrar eden küçük doğrularla yaşar.

Sevgi takvimde bir gün olabilir ama hayatta her gün emek ister.